Kostverlorenvaart

Vrijdagavond laat onderweg naar huis heb ik m'n bril ergens laten vallen. Harde wind, regen, koud, vermoeid, weg bril. Zoiets persoonlijks kwijtraken vind ik akelig. En ik ben boos op mezelf omdat ik het zo ongelooflijk stom vind. Liefst zou ik terug in de tijd kruipen om hem weer op te rapen. Het "Bureau Gevonden Voorwerpen" heet voor toeristen "Lost Property Office". Er zijn verschillende loketten, maar omdat er geen volk is, zitten de vrouwen van het bureau aan hun werktafels te praten over een nieuw systeem van opbergen dat ze zo te horen niet zien zitten. "Waar en wanneer heeft u de bril verloren en hoe zag hij eruit?" vraagt een vrouw van het bureau. Ik leg uit waar ik was en ik wil op mijn iPod een foto laten zien als ze me onderbreekt. "Trouwens, we hebben helemaal geen bril binnengekregen." In de lege hal hangen houten panelen met misschien wel duizend sleutelbossen, een bord voor elke week. Na een aantal weken worden alle sleutels v...

[foto: Miranda van Meijeren] Het zijn de eerste weken van het jaar en de stad lijkt ergens op te wachten. Alles is kouder dan voorheen. Ik ben extra vroeg wakker en loop over straat, op zoek naar de zichtbare stilte. Niemand wandelt doelloos rond; wie er is, wil elders zijn. Een oudere dakloze duwt een boodschappenkar voor zich uit, voorbij winkels die nog lang niet open gaan. Ook hij heeft de pas erin. Het valt me op hoeveel geldautomaten ik zie, juist nu niemand ze nodig heeft. De beeldschermen stralen de donkere leegte tegemoet en laten waarschuwingen zien voor afwezige ogen. Ook buiten de stad is het ijzig kalm. Boerderijen lijken in slaap te zijn gevallen. Het duurt nog even voordat de eerste tractor de koude velden zal oprijden om het geurende gier uit de stallen te spuiten. Zelfs het bos is in zichzelf gekeerd. Het zou me moeite kosten hier te schreeuwen, zoals dat in een kerk evenmin kan. De meeste bomen zijn hier kaal en de kracht waarmee straks alles weer gaat groeien, versto...

Een enkele keer is ze vol leven, even maar. En alleen 's nachts. Ik word dan wakker van het geroffel van haar poten op de houten vloer. Waar ze vandaan komt is niet te zien en waar ze heen rent is ook niet duidelijk. Het zou een muis kunnen zijn waar ze op jaagt, maar ik zie nooit muizen en ik hoor ook nooit gepiep. De rest van de tijd ligt ze ergens. Het liefst ligt ze bij de kachel, maar daar lopen we vaak voorbij en dat vindt ze zo hinderlijk dat ze dan maar liever op de bank ligt, iets verder bij de kachel vandaan. Echt genieten lijkt ze niet te doen, ze ligt er eerder gelaten bij met een smeulend vuur in haar half geopende ogen. Ze wil soms worden gestreeld maar eigenlijk is het na de eerste aanraking al teveel en zie je dat ze zich in moet houden om niet te bijten. En als je niet meteen stopt zet ze bliksemsnel haar tanden in je hand. Niet diep, wel duidelijk. Muziek verdraagt ze niet en vooral 's winters lijkt haar van alles dwars te zitten. Geen oog doe je dicht. De to...

Voor de bewoners van het tehuis wordt van alles georganiseerd en er is zelfs een computerlokaal waar senioren vertrouwd worden gemaakt met de communicatie van de nieuwe eeuw. Op de gang zie ik biljetten hangen van free lance hulpverleners die ieder een idee hebben om de levensavond aangenamer te maken. "Wil jij jouw leven in eigen hand nemen?" vraagt Marjan. Zij is "practioner" en ze weet een manier om je bewust te worden van je eigen kracht. Terwijl ik het lees heb ik even de neiging flauw te doen en te denken dat ze daar nu pas mee aan komt, bij mensen die hun eigen vuilniszak al niet meer op kunnen tillen. Maar dat is te sterk gesteld natuurlijk. En het is wel een mooi idee om "in kontakt te komen met je natuurlijke gave om jezelf te helen." Nu meer dan ooit. En wie wil er niet "leven vanuit liefde, licht en overvloed!" in deze tijd van lage pensioenen, duister en dood. Onder de symboliek van Michelangelo's Schepping, met God die reikt naa...

Een aangenaam gure namiddag. We laten de auto achter op een vluchtstrook buiten Marken, aan een autoweg met aan beide kanten veel water en we lopen over een dijk in de richting van de haven. De zeilschepen liggen goed vastgebonden op rij in het koude water terwijl de wind langs de masten giert en de scheerlijnen klaaglijk janken. Het toeristenseizoen is voorbij. Bij een restaurant branden alle lichten maar als we dichterbij komen, zien we dat twee vrouwen en een man de zaak schoonmaken, veel meubilair is opgestapeld. Ergens anders is het wel open, maar daar is de kastelein nogal onvriendelijk, begrijp ik, dus daar gaan we maar niet binnen. Een man in een auto vraagt een vrouw op een fiets de weg. Ik zou denken, Marken is zo klein, je stapt uit en loopt waar je heen wil, maar ook hier kan een weg ingewikkeld zijn, want de vrouw, met kindje voorop, legt op drie verschillende manieren uit hoe de man zou kunnen rijden. Hij is uitgestapt en luistert naar haar, terwijl zijn kinderen vanuit d...

Terwijl ik koffie zit te drinken in de Berenstraat, komen twee Turkse mannen voorbijlopen. Een van hen draagt lange stokken over zijn schouder waarop een doek is gerold. Ze discussiëren druk met elkaar en gebaren. Er staat wat te gebeuren. Ik reken af en volg. We komen op het Beursplein waar meer demonstranten staan. Een vrolijke groep mensen, jong en oud, Turks en Nederlands. Iedereen bekijkt elkaars spandoeken. Eentje lijkt ondersteboven op de stokken gezet maar dat wordt verholpen. "Laat de rijken de crisis betalen" wordt er gezongen. Twee agenten te paard gaan de mars begeleiden. Een van de paarden lijkt zich zorgen te maken om alle rumoer en om de fotografen die hopen op spektakel maar het paard blijft uiteindelijk even beheerst als de ruiter. De mars gaat naar het gebouw van De Nederlandsche Bank, waar toespraken worden gehouden. De een is vooral boos, de ander vertelt een verhaal over verandering en iedereen zou willen dat niet de gewone man, maar de vermogende mensen...

De Aldi is mijn buurman maar ik kom er niet veel. Ik zou er veel geld kunnen besparen maar ik koop zelden dingen die kruideniers verkopen. M'n kleine koelkast is bijna altijd leeg --- wat zou ik erin moeten doen? Als ik door de gangpaden van een supermarkt loop, zie ik weinig dat ik moet hebben. En hoewel er genoeg mensen werken, weet ik niet wie ik zou moeten aanspreken. "Mag ik u wat vragen? Mijn koelkast is leeg, heeft u nog suggesties?" Ik zou ook een boodschappenkarretje kunnen nemen, met wat willekeurige dingen vullen en dan verwisselen met het karretje van iemand die er zo te zien wel verstand van heeft. Maar zoiets moet je weten aan te pakken, iemand afleiden, en als er dan een portemonnee tussen de boodschappen ligt is dat achteraf moeilijk uit te leggen aan de politie. Wat ik af en toe wel bij de Aldi haal is bronwater. Dat kost bijna niets en het vult de koelkast, die dan ook weer nut heeft. Bij de Aldi is de rij voor de kassa soms erg lang maar niemand wordt d...