Kostverlorenvaart

In het FOAM hangen foto's van Guy Tillim die onder de titel Avenue Patrice Lumumba beelden verzamelde van gebouwen die in de vroege jaren zestig het zelfvertrouwen van de onafhankelijke voormalige koloniën uitstraalden. Nu is alles in verval. Een leeg zwembad met een mooi wit overhemd dat aan een waslijn wappert. Een ambtenaar in een kale kamer, die naar buiten kijkt terwijl de leesbril in zijn hand het licht vangt. Toelichtingen die in het Foam bij de foto's worden gegeven, hebben vaak hun eigen taal. Een fotograaf doet onderzoek, is scherp in het vage en confronterend in het terloopse, dwingt de kijker een standpunt in te nemen en dergelijke. En toch staat er vaak wel wat dat ik graag wil weten. Bij een gallerij kleine foto's van Tillim staat op de muur een toelichting gespoten die me de indruk geeft dat het de curatoren eigenlijk geen bal uitmaakt wat er staat. "In 1990 ontvluchtte blanke inwoners in grote getale het centrum van Johannesburg." Niemand die er ...

Borstlap - Bennink - Glerum North Sea Jazz 2009 was prachtig. Veel concerten gezien van Artist in Residence John Zorn met zijn band in diverse gedaantes. Wild, precies, een verrukkelijk pandemonium. Starvinsky Orkestar verdiende meer ruimte want er was net geen tijd voor het bloedmooie "Fragrant Moondrops." Eric Vloeimans was ongelooflijk en Benjamin Herman liep over de brede bühne te stuiteren -- ook als een bandlid van hem kalm een solo speelde, vloog hij er gillend omheen. Ongeremd enthousiasme en levenslust. Topturner. Als er een bar bij was had ik gezegd "I will have what he is having" maar op de sterke koffie van de Mobiccino- karretjes ging het voor ons al hard genoeg. Han Bennink demonstreerde dat je, als je écht kunt drummen, genoeg hebt aan één trommel en je kunt zelfs zonder. Een vrolijke bezetene. Hij had de vader kunnen zijn van Michiel Borstlap (piano) en Ernst Glerum (bas) maar hij was de jongste hond van de drie. Er gebeurt zoveel overal dat je hoe ...

N52 16.000 E5 41.283 Vlakbij Ermelo lagen grafheuvels verborgen in het bos. Je zag ze wel maar weinigen wisten dat het grafheuvels zijn, duizenden jaren oud. Als teveel mensen ervan weten, heb je meer kans op gekken met metaaldetectoren die erin gaan wroeten. Dwars over een van de heuvels liep lang een pad, waardoor deze is uitgesleten tot twee halve heuvels. Nu is het pad omgeleid en als markering is een haag van taxus aangelegd. Keurig. Een beetje truttig tuintje is geworden, maar goed. Wat wel erg is: de tekst op het bord erbij. Die taal! "[...] De route, die de grafheuvel in tweeën splitste, blijft zichtbaar om de verstoring en daarmee de geschiedenis van deze plaats zichtbaar en voelbaar te houden. De taxushaag, veel voorkomend op begraafplaatsen, blijft in de bovenlijn waterpas waardoor deze in hoogte zal verschillen. De haag dient door deze ingreep niet alleen ter omlijsting en omkadering van de heuvel, maar heeft ook een eigen beeldende kwaliteit die zich verhoudt tot de g...

Beurs voor professionele fotografen in Utrecht. Een Amerikaanse geeft een paar keer per dag een vlotte demonstratie van Lightroom. Ze doet het bij vlagen grappig en het is prettig om tussen alle rumoer, kleur, letters en gesprekken van de stands even teruggetrokken met een kop koffie tussen haar publiek te zitten. Ik zie meer mensen die zich stil en passief min of meer verdekt opstellen. Een ranke vrouw bij een bedrijf dat biometrische fotografie presenteert. Ze weet er niet veel van, al doet ze doordeweeks de administratie, maar het is genoeg dat ze er staat terwijl haar collega's aan een tafel met klanten overleggen. Een man aan een tafel die kalm in de verte staart, zich misschien een vakantie van jaren geleden herinnert. Misschien zou zo'n beurs van zichzelf veel stiller en simpeler moeten zijn, zodat de bezoekers zich meer uit kunnen leven.

Amsterdam, 21 February 2008 Wim Hof aka ' The Iceman ' was interviewed by a Channel Four team in the Amsterdam Vondelpark last saturday. He has just returned from a trip to Tanzania where he climbed the 5,891.8 metres (19,330 ft) of Mount Kilimanjaro dressed in just his sandals and a pair of shorts. And last year he set a new world record, standing in ice for 72 minutes in New York . Amazing, compared to another Dutchman, Beau van Erven Dorens who planned to promote his book "Pijn" (Pain) by diving into the Amstel canal in December last year. After ten minutes of bravery he needed a team of policemen and fire brigade trucks to rescue him from the cold canal. And the water wasn't even freezing. During many years of training, Wim Hof has taught himself to be cold blooded. It involves exceptional physical discipline and the addictive pleasure of success under stress that long distance runners know so well. Even the Iceman knows when to quit, though, like two years...

[foto's: Hans Franz] Elke keer dat hij vanuit CS Amsterdam binnenstapt, maakt hij een foto van de Nicolaaskerk. De kerk staat er altijd onbewogen en toch anders op en ook de wereld is steeds een nieuwe. Zaterdag was het licht zo mooi dat we lang op dezelfde plaats bleven staan kijken. De opkomende zon straalde om het stationsgebouw en het licht werd nogeens gereflecteerd door de glimmende tramrails. Ieder die het plein overstak liep door bundels goud licht, vrijwel niet te vangen met de camera maar het gaf niet, gewoon daar te staan en het mee te maken was al schitterend. Wat een feest om ogen te hebben, te kunnen zien. Verderop hingen gelovige jongeren een spandoek over het informatiebord van de herinrichting van het stationsplein. In hun wereld gaat het niet om kleur maar om een simpele keuze tussen goed en kwaad, God of duivel, voor altijd in de hemel of eeuwig in de hel. Ik spreek met een van de jongens. Een beleefde jonge man, mooie oogopslag. Hij geeft me een Engels boekje op...

"Wie moet straks die kabels uit de knoop halen?" vraag ik aan de mannen die de haspel met elkaar afrollen. De steeds groter wordende kluwen kleurige slangen op de grond wordt straks gewoon weggegooid, vertellen ze me. Ze hebben slechts een handvol kleuren nodig, maar als ze van elke kleur een haspel meenemen staat de hele gracht vol. Dan maar een waar alle kleuren op zitten en wegdoen wat overbodig is. Ik stel me voor wat er zou gebeuren als iemand zo'n kluwen kostbaar wegwerpmateriaal midden in de hal van een kunstacademie zou leggen, met spotjes erop. Een apparaat erop aansluiten waardoor uit een van de slangen toneelmist stroomt. Ik kan er niet bij weglopen. Zo'n grauwe dag in een wereld met weinig kleur en daar middenin drie mannen met de regenboog op een reuzenklos. De slangen gaan straks onder de grond waar ze, verborgen voor het licht, geen kleur meer hebben. Er worden later glasvezelkabels doorheengetrokken voor datacommunicatie. Website van het bedrijf: Van d...