Kostverlorenvaart

Gisteren wandelden Theo en ik weer over Marken. In november waren we op de begraafplaats en nu we er terug waren, lag er een dek van bloesempluizen. Het graf met de boei was goed terug te vinden, de andere plekken niet. Op de pier lag de kop van een vis in de zon.

De telefoon gaat en ik neem zachtjes op want ik zit bij de Coffee Company mijn mail te checken. Het is de VPRO. Heel even denk ik dat ik op de radio ben maar het is een jongen van de telefonische verkoop die een tekst voorleest. Zo vreemd, om iemand te spreken die merkbaar haast heeft maar die is getraind om kalm en duidelijk zijn aandeel van ons telefoongesprek van een scherm te lezen. "U heeft de afgelopen drie maanden de VPRO gids gelezen" begint hij en daar dwaal ik al af. Ik heb de bode wel ontvangen maar ik heb hem niet gelezen. Ik heb helemaal geen tv, de radio luister ik af en toe even in de auto en dan ligt het er maar aan wie er op dat moment op 1 uitzendt. Van vroeger weet ik dat radio- en filmmakers bij de VPRO de ruimte krijgen en ik vind het belangrijk dat excentrieke mensen ook ergens een boterham kunnen verdienen. Ik zou alleen niet weten wanneer ik ernaar zou moeten kijken. "Ik mag u een aanbieding doen om het abonnement te verlengen en als u de VPRO gid...

Ik weet te weinig van schoenenmerken, realiseer ik me, als ik in de lift van het bejaardentehuis de uitnodiging zie hangen van een paar winkeliers die vandaag, de dag na pinksteren, langs komen met ondergoed, sloffen en schoenen. Maagbanden, prothese bh's, steunpanties en comfort straps zijn er ook weer volop. Waarom word ik er een beetje bedroefd van? Er hangt geen aanbieding voor de nieuwste smartphone maar misschien is het juist wel relaxed dat de mensen die hier wonen niet meedoen met alle nieuwe dingen. Het zal ook mijn angst zijn om hier straks zelf te wonen. M'n kamer kan ik wel af maar de straat ga ik al niet meer op. Schoenen heb ik niet meer nodig, wel pantoffels. Ik ontlast mijn kinderen door die paar dingen zelf te kopen, beneden in de hal, met korting ook nog, en van kwaliteitsmerk. Ik weet nog niet wat Pulma Verbandpantoffels zijn maar ik ga erachter komen en met wat geluk verslijt ik er drie paar van.

Yesterday at the Art Brussels expo, I saw these "Apple Bees" on a huge photo by Roe Ethridge. Crisp, alive, sharp and clean. PS: Rebecca Chesney of the Bee Project Bog points out that they're probably *wasps*!

Since discovering Rebecca Chesney's Bee Project blog, I keep meeting bees telling me that spring time has come. The bee that I saw yesterday was plastic. At a gas station, the lady behind the counter asked me if I wanted 'freebees'. I first thought this was about a free frisbee and I said no thankyou, but I got a card with a batch of papers anyway. I threw away the paperwork but I do like the card. The bee could have been done better I think, more realistic, but the card as a whole looks sparkling as if it's made of clear honey instead of plastic. It's mostly transparent. I wish my bank card looked like this.

A small kind peaceful bee was waking up on the window sill this morning. It looked like it had given up finding the way out through the closed window. Fresh outside air was flowing in through the cracks but the outside world seemed closed off. I caught the bee with an old crystal glass and a piece of paper and put it on a rose brush on the balcony. There, in the full sun, the bee seemed to feel better. It could walk over familiar landscape and sense plant things with its antennae.

Vrijdagavond laat onderweg naar huis heb ik m'n bril ergens laten vallen. Harde wind, regen, koud, vermoeid, weg bril. Zoiets persoonlijks kwijtraken vind ik akelig. En ik ben boos op mezelf omdat ik het zo ongelooflijk stom vind. Liefst zou ik terug in de tijd kruipen om hem weer op te rapen. Het "Bureau Gevonden Voorwerpen" heet voor toeristen "Lost Property Office". Er zijn verschillende loketten, maar omdat er geen volk is, zitten de vrouwen van het bureau aan hun werktafels te praten over een nieuw systeem van opbergen dat ze zo te horen niet zien zitten. "Waar en wanneer heeft u de bril verloren en hoe zag hij eruit?" vraagt een vrouw van het bureau. Ik leg uit waar ik was en ik wil op mijn iPod een foto laten zien als ze me onderbreekt. "Trouwens, we hebben helemaal geen bril binnengekregen." In de lege hal hangen houten panelen met misschien wel duizend sleutelbossen, een bord voor elke week. Na een aantal weken worden alle sleutels v...