Grafboei

Een aangenaam gure namiddag. We laten de auto achter op een vluchtstrook buiten Marken, aan een autoweg met aan beide kanten veel water en we lopen over een dijk in de richting van de haven. De zeilschepen liggen goed vastgebonden op rij in het koude water terwijl de wind langs de masten giert en de scheerlijnen klaaglijk janken.

Het toeristenseizoen is voorbij. Bij een restaurant branden alle lichten maar als we dichterbij komen, zien we dat twee vrouwen en een man de zaak schoonmaken, veel meubilair is opgestapeld. Ergens anders is het wel open, maar daar is de kastelein nogal onvriendelijk, begrijp ik, dus daar gaan we maar niet binnen.

Een man in een auto vraagt een vrouw op een fiets de weg. Ik zou denken, Marken is zo klein, je stapt uit en loopt waar je heen wil, maar ook hier kan een weg ingewikkeld zijn, want de vrouw, met kindje voorop, legt op drie verschillende manieren uit hoe de man zou kunnen rijden. Hij is uitgestapt en luistert naar haar, terwijl zijn kinderen vanuit de auto toekijken. "Kan niet missen..." mijmert de man hardop, maar hij wil nog niet instappen en de vrouw wil nog niet doorfietsen, dus ze vertelt hoe hij ook anders kan rijden. Uiteindelijk stapt de vrouw weer op haar fiets, en de vader stapt in de auto, maar hij rijdt nog niet weg, zit wat voor zich uit te kijken.

We komen bij een begraafplaats. Het hek is niet op slot, het staat op een kier. Je mag erin, maar misschien is het wel de bedoeling dat we het hek achter ons weer op een kier zetten, met een haak in het grind vast, en het niet wijd open laten staan. Waarom eigenlijk. Je weet het niet.


Theo legt me uit dat de graven hier genummerd zijn, zonder naam, omdat iedereen voor God gelijk is. Ik vind dat erg mooi. Tot nu toe wilde ik weggedaan worden na m'n dood, gewoon zo simpel mogelijk opgeruimd, alles gedekt door de DELA. Graf of urn, boeit niet, doe maar gewoon weg, dank u. Tijdens het leven is er al zoveel dat moet, codes die je moet kennen, dingen waar je op moet letten opdat niemand zich ongemakkelijk voelt. Laat er dan straks geen gedoe meer zijn. Pof, weg. Maar als ik dit zie, kleine eenvoudige smeedijzeren zerken met alleen een nummer, dan lijkt me dat wel een mooi alternatief. Verdwijnen in zo'n zee van cijfers.

Ik krijg alleen de indruk dat ook hier de nieuwe tijden zijn doorgekomen. Mensen die misschien wel gelovig zijn, maar hun overledene net wat meer gunnen. Een stukje verderop is een groter graf met bloemenkrans erop. Het sobere zit 'm hier in de uitvoering van het grafdeksel: simpel staal dat ook wordt gebruikt voor laadkleppen van vrachtwagens. Nieuwe, harde soberheid, heeft ook wel iets. Misschien liggen daar meer stoffelijke resten bij elkaar, een grafruim.



Bij een graf dat er zo te zien al tien of twintig jaar is, heeft ooit iemand wat kleinigheden gezet. Een stenen engeltje is door de jaren heen begroeid geraakt met korstmos en ook twee stenen kruiken zijn al jaren geleden groen geworden. Een verweerde witte zwaan en een wat recentere zwarte kat. Een rommeltje, maar bescheiden en het meeste ervan ligt er al zo lang onaangeroerd bij dat er berusting van uit gaat.


Daarnaast staat het nummer klein en bescheiden voor een opstelling die ik niet goed begrijp. Ik denk dat het een zeemansgraf is. Er staat een ijzeren drager waar je een krans op zou hangen bij een monument, maar hier is de drager het monument zelf en er ligt een reddingsboei op met de naam van de overledene. Ik weet niet of ik dit goed begrijp. Is het iemand die op zee is verdronken?

Aan de andere kant van het grafveld gaat het nog wat verder. Hier zijn kleurenfoto's op schildjes geëmailleerd, grote grafstenen vol tekst gehouwen en het graf is versierd met allerlei voorwerpen en plastic speelgoed waarvan de kleur verschiet. Het is intussen al aardig donker geworden en het valt me nog mee dat er geen lampjes aangaan.

Er lijkt gaandeweg iets te zijn veranderd aan het idee dat ieder genoeg heeft aan een nummer. Sommigen hebben nummers, anderen meer.

Ik zie toch maar af van het idee van een sobere akker met nummers om ooit in alle rust te worden vergeten.

Ah! Anti!

Terwijl ik koffie zit te drinken in de Berenstraat, komen twee Turkse mannen voorbijlopen. Een van hen draagt lange stokken over zijn schouder waarop een doek is gerold. Ze discussiëren druk met elkaar en gebaren. Er staat wat te gebeuren.



Ik reken af en volg. We komen op het Beursplein waar meer demonstranten staan. Een vrolijke groep mensen, jong en oud, Turks en Nederlands. Iedereen bekijkt elkaars spandoeken. Eentje lijkt ondersteboven op de stokken gezet maar dat wordt verholpen. "Laat de rijken de crisis betalen" wordt er gezongen.



Twee agenten te paard gaan de mars begeleiden. Een van de paarden lijkt zich zorgen te maken om alle rumoer en om de fotografen die hopen op spektakel maar het paard blijft uiteindelijk even beheerst als de ruiter.

De mars gaat naar het gebouw van De Nederlandsche Bank, waar toespraken worden gehouden. De een is vooral boos, de ander vertelt een verhaal over verandering en iedereen zou willen dat niet de gewone man, maar de vermogende mensen opdraaien voor de crisis die is veroorzaakt door ontspoorde bankiers.

Het is zonnig. Een jongen draagt een trui met daarop de oproep "Live life to the Marx" en een ander wil verandering in de geest van Ché: "Chenge the World".


Het bankgebouw wordt symbolisch omsingeld. Een keten van mensen houdt elkaar de hand vast en blaast hard op kleine scheepstoeters. De politiepaarden aan de overkant lijken aan te voelen dat het werk er zowat op zit. Ze kijken dromerig voor zich uit.

Een jongen met een megafoon loopt om de groep heen en schreeuwt: "Ah! Anti! Antikapitalis-me! Ah! Anti! Antikapitalis-me!" Hij heeft er lol in. Dit is geen menigte die plunderend door de stad zal trekken. Het lijkt me leuk bij een groep te horen die zo in verandering gelooft. Verandering die verbetering zal brengen.

Digitale spaarpot

De Aldi is mijn buurman maar ik kom er niet veel. Ik zou er veel geld kunnen besparen maar ik koop zelden dingen die kruideniers verkopen. M'n kleine koelkast is bijna altijd leeg --- wat zou ik erin moeten doen? Als ik door de gangpaden van een supermarkt loop, zie ik weinig dat ik moet hebben. En hoewel er genoeg mensen werken, weet ik niet wie ik zou moeten aanspreken. "Mag ik u wat vragen? Mijn koelkast is leeg, heeft u nog suggesties?"

Ik zou ook een boodschappenkarretje kunnen nemen, met wat willekeurige dingen vullen en dan verwisselen met het karretje van iemand die er zo te zien wel verstand van heeft. Maar zoiets moet je weten aan te pakken, iemand afleiden, en als er dan een portemonnee tussen de boodschappen ligt is dat achteraf moeilijk uit te leggen aan de politie. Wat ik af en toe wel bij de Aldi haal is bronwater. Dat kost bijna niets en het vult de koelkast, die dan ook weer nut heeft.

Bij de Aldi is de rij voor de kassa soms erg lang maar niemand wordt daar ooit nerveus van. En er volgt niet, zoals bij de Albert Heijn, een omroepbericht dat er een extra kassa open moet. Er is volgens mij niet eens een omroepsysteem, en zelfs als die er zou zijn, zou er weinig mee worden gedaan want er werkt meestal maar één kassamedewerkster. De bedrijfsleider is er ook wel, maar die heeft andere dingen te doen en als hij de andere kassa opent, blijkt het systeem soms eigenaardigheden te hebben die veel kassa-ervaring vragen. En dan gaat die kassa maar weer dicht.

Zo sta ik dan in de rij met mijn tas vol flessen bronwater. Ik kijk naar de aanbiedingen en soms koop ik er wat van. Er staan multivitaminen, vitamine C, paracetamol en een middel tegen taai slijmhoest. Het middel tegen het taaie slijm vind ik fascinerend. Je hoort daar nooit iemand over en toch komt het voor. Beide potten zijn even groot en even duur maar de ene zit maar half vol en de andere voor driekwart. Zo is er toch verschil, er is over nagedacht.

De ramadan is net begonnen en voor mij in de rij staan een paar vrouwen, sommige met hoofddoek om, die massa's bloem, zonnebloemolie en honing kopen. Ongeveer in de verhouding van een pak bloem bij twee flessen olie en zes potten honing. En dan drie tot zes pakken bloem per persoon. Wat zouden ze ervan maken? Iets dat lijkt op oliebollen of pannenkoeken? Lekker zoet en zonder suiker, van avondschemer tot ochtendgloren.

Ik zie ook een "digitale spaarpot." Dat treft, want binnenkort is er in Den Haag een conferentie van typografische computernerds over de hele wereld en ik heb beloofd iets te verzorgen waar de vrijwillige bijdrage voor de drank in kan.

De spaarpot is van plastic, in de vorm en het formaat van een weckfles, met een dikke draaidop erop. Het digitale zit hem erin dat de gleuf van de spaarpot twee beugels heeft die opzij schuiven als je er een munt doorheen duwt. De elektronica in de dikke dop weet wat de doorsnede is van elke Euromunt en zo kan worden gemeten en opgeteld wat er in de spaarpot zit.

De vrouw bij de kassa wil me mijn kassabon meegeven, "het is je garantiebewijs, drie jaar geldig" maar dat lijkt me onnodig. Werkt het, dan is het mooi, doet het niets dan is dat op zichzelf ook alweer leuk. Kijken of een van de ontwerpende programmeurs zijn miniatuurschroevendraaierset tevoorschijn haalt.

Op proef heb ik er een euro in gedaan. Die telde eerst mee voor een dubbeltje. Toen ik de dop eraf schroefde en de euro er nog een keer in deed, kwam de digitale stand daarmee op € 1,11

Daar gaan we nog veel plezier mee beleven.

Pizza meneer

Bellen we voor pizza's of gaan we die zelf halen? Het is gemakkelijk om even te bellen maar als het aan mij ligt haal ik ze liever zelf. De pizzabakker zit maar twee straten verderop dus is het onzin iemand daarvoor op de brommer te laten komen.

Twee pizza's met mozarella en tomaat en nog een maar dan met ansjovis erbij. Klein, middel of groot? De middelste maat. Terwijl ik zit te lezen naast een machine die Ben & Jerry ijsjes koel houdt, blijkt dat het maar goed is dat we de bestelling niet hebben doorgebeld. Er is nog veel overleg nodig. Bedoel ik met "tomaat" dat er tomaten op moeten of tomatensaus? Ik zou pizza's "met tomaat en mozzarella" halen, dus dat moeten tomaten zijn denk ik, anders was het wel "tomatenpuree en mozarella" geweest. Zeker weet ik 't niet. Nog een vraag. Moet er oregano op? Ik denk het wel, pizza's zijn Italiaans en Italianen zijn van de oregano.

Op de zijkant van de ijskoelkast staan twee koeien geschilderd. Geen mooie beesten, niet zoals de zwarte stier die her en der in het Spaanse landschap staat, altijd als uitgesneden plaat, nooit in het echt trouwens. De koeien op de koelkast lijken me erg dik, monsterachtig vetgemest. Zou dat de eetlust niet remmen, zo'n logo op de kast?

Ze zijn klaar. Een tas hoef ik er niet omheen, maar ik zie dat er twee dozen zijn in plaats van drie. Blijkt dat er maar een pizza zonder ansjovis is. Die wordt nog bijgebakken. Ik mag een blikje frisdrank uitkiezen, maar dat hoeft niet, dat zou alles immers weer ingewikkelder maken. Je weet niet wat daar weer uit voortkomt. Als ik vraag of ik wel genoeg heb betaald, komt de jongen van de pizzabakker er achter dat ik inderdaad maar twee pizza's had afgerekend, dus dat kunnen we nog goedmaken.

Op de toonbank staat een tv waarop een film wordt vertoond met bovenin het scherm mededelingen over de lopende bestellingen. De wachttijd voor mij, Mr Meneer, is klaar.

Daaronder vallen twee mannen elkaar in de armen.

Drie mannen in Enkhuizen

Terwijl Theo met zijn camera op zoek gaat naar het typische Hollandse licht in de namiddag, loop ik met hem mee langs de haven van Enkhuizen, door het Zuiderzeemuseum. Kleine oude huizen met goed doordachte presentaties van het verre verleden. De wereld van vroeger fotogeniek neergezet.

Ik vind drie mannen die ieder op hun eigen manier in gedachten zijn. Op een van de oude zeilboten zit een jongen, misschien moe van de lange dag varen. De grote kerels zitten op een andere boot samen aan het bier. Bij de door een stoommachine aangedreven museumwasserij loopt een jonge man kolen te scheppen.

Tegenover de ingang van het museum is een bruiloftsfeest bijna afgelopen en de ceremoniemeester ruimt alvast de ballonnen op.

Bruiloft voor drie

Er is een bruiloft van drie mensen, twee mannen en een vrouw. Het zalencentrum verwelkomt het bruidsdrietal op een zuil langs de weg. Als ik de felicitatie nalees en probeer me voor te stellen hoe dat zit, zie ik de krijtstrepen voor de zuil. Zo te zien is het een riskante uitrit waar pas nog een aanrijding is geweest.

Sleur

Kort voor ik de dijk langs de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder op rijd, passeer ik een hek dat al in geen tijden is opengegaan, hoewel een bord aangeeft dat de gemeentelijke vuilstort hier is, op werkdagen vanaf zeven uur. `www.stopdesleur.nl' staat er op het hek geplakt, maar die website bestaat niet meer, zie ik nu. Is de sleur intussen gestopt of was er geen beginnen aan?