Kostverlorenvaart

Waar is de Liberté

2012-01-19T13:21:00.000-08:00

"Schepen botsen op de Noordzee" lees ik. Het is geen scheepsramp dus het bericht is ook al snel weer van de nieuwspagina verdreven. "De Sloman Themis lag voor anker en is vermoedelijk even na negen uur aangevaren door de Athiri. Er ontstonden geen lekkages." Wat een geluk, zal me een klap zijn geweest. Hoop gedoe met verzekeringspapieren. Stappen beide kapiteins op elkaars schip om de schade in te schatten? "Die scheur was er zo te zien al, kapitein?" Worden de formulieren ingevuld in de hut van de schuldige of in de aangevaren partij?

"De Athiri mocht even voor middernacht de haven van Rotterdam binnenvaren. De Sloman Themis wordt nog nader geïnspecteerd."

Prachtig. Vooral de laatste woorden, "De Sloman Themis wordt nog nader geïnspecteerd." Die zijn niet door een journalist geschreven, dat zijn woorden die ruiken naar olie en gezag, naar verantwoordelijkheid in een gebied waar geen huizen staan.

Ik kijk of ik meer informatie kan vinden over de Sloman Themis en ik zie op een kaart dat het schip inderdaad nog een eind voor Rotterdam op zee voor anker ligt. Er blijkt een website te zijn waar je zulke schepen kunt volgen. Op marinetraffic staan foto's, genomen in Spanje, Noorwegen, Griekenland, onderweg en in havens waar het steenrode schip heen moest. Later op de dag kan ook de Sloman Themis doorvaren en in de avond ligt het bij Maassluis langs de Noordzeeweg.

Wat mooi dat er een manier is om de schepen te volgen. Ik kijk op de kaart waar ik woon en ik zie dat er een schip aankomt. Vanuit mijn open raam kan ik 'm nog niet zien, maar op de kaart schuift hij m'n kant op. De Liberte is het, een vrachtschip 57 meter lang en zes meter breed. Ik neem aan dat de schipper Liberté bedoelde, maar in elk geval in de registers is het accent op de laatste e weggelaten. Een zeeman heeft geen accent nodig, en Liberte is Liberte, ook zonder é. Vijf minuten later schuift het schip onder de geheven brug van de Kinkerstraat door en even later zie ik hem voorbijvaren. LIBERTE. Er staat een heel klein, dun accent op de laatste kapitale E.

Ik maak een foto van de doorkomst. De kapitein kijkt niet om, hij heeft wat beters te doen, nog een paar bruggen, dan de sluis in en het Nieuwe Meer op.

Ik zie dat er van de Liberté nog geen foto beschikbaar is op de site, ik stuur hem op en een half uur later heeft de Liberté een gezicht. Om te kunnen volgen waar mijn eerste schip heengaat voeg ik hem online toe aan mijn vloot. De website heeft ook een app voor op de iPhone en daarop kan ik, waar ik ook ben, zien welke schepen er in de buurt zijn, waar ze zijn, waar ze heen gaan, welke route ze hebben gevolgd en als ik wil, kan ik proberen er een te fotograferen. Het schip gaat verder en mijn foto gaat mee. Ik krijg een SMS zodra hij weer in de buurt is.

Daarstraks was de Liberté bij Amstelveen, maar twee uur geleden vertrokken en de positie is nu onbekend.

Landmarkt koffie

2012-01-17T08:14:00.000-08:00

Vanmiddag had ik afspraak in Amsterdam-Noord bij De Landmarkt. Een mooie plek waar je voor niet al teveel geld heel veel lekkere verse en gezonde voeding kunt kopen. Hoewel het geen gigantisch grote winkel is, kun je er op twee plekken koffie drinken en het kwaliteitsverschil zou weleens groot kunnen zijn. Vandaag: test 1.

In het restaurantje staat een Lucia tweegroepsmachine naast een joekel van een Fiorenzato maler. Aan de onderkant van de tweegroepsmachine zit het beschermplastic nog aan het RVS geplakt, een vrij nieuw apparaat vermoed ik daarom, maar de keukenkant ervan ziet er al een beetje verweerd uit.

Hoewel het bepaald niet druk is, lijkt het alsof niemand van het personeel bijzondere interesse heeft in de koffiebereiding en de verzorging van de machine. De stoompijp heeft al eens diep in een kan melk gehangen en het melkschuim zit over een flinke lengte op de pijp gedroogd.

Het lijkt mij niet verstandig hier koffie te bestellen maar m'n tafelgenoot heeft toch wel zin in een bakkie. De kok die de koffie gaat zetten, begint met de filterhouders leeg te slaan. De koffiepucks van de vorige bestellingen hingen dus nog tegen de broeikoppen.

Je zou verwachten dat het servies wel goed zou zijn voorverwarmd, al die tijd bovenop de machine, maar de kop cappuccino komt koel op tafel. Je gaat dan proberen nog wat gevoel van warmte op de tong te krijgen door de koffie snel op te drinken, maar dat zou niet de bedoeling moeten zijn. De smaak: niet slecht, gezien de omstandigheden.

Wat blijkt even later: vlak naast het restaurant is de verse / warme / ambachtelijke bakker gevestigd en die heeft ook een koffiehoek!

Daar staat een schitterende Kees van der Westen tweegroeps Mirage te stralen in de middagzon. Je kunt er ook bonen scheppen voor thuis en die worden desgewenst ter plekke voor je gemalen. De bakker kan helaas geen koffie voor ons zetten, want de bediening van de Mirage is voorbehouden aan een barista en die is naar huis. 's Morgens vanaf de opening tot halverwege de middag is de barista op zijn post en dan kan er worden genoten.

Daar is veel voor te zeggen: als er niemand is die er wat mee kan, gewoon geen koffie aanbieden. Daar gaan we voor terugkomen.

Gestoffeerde landschappen

2010-12-12T07:44:00.000-08:00

Vanuit de bibliotheek van Huis Marseille tuur ik de besneeuwde tuin in. In het mooie oude huis aan de Keizersgracht vind ik dit de prettigste ruimte. Fotoboeken om door te bladeren, stilte om naar te luisteren.

De expositie elders in huis is vandaag moeilijk toegankelijk voor me. De foto's lijken me op het eerste gezicht vrij simpel te bevatten. Van veel fotografen is over allerlei onderwerpen van alles bij elkaar gehangen, wat onoverzichtelijk misschien maar leuk om er langs te lopen en mee te kijken met de makers.

Tot ik de teksten erbij lees. Dan blijkt het allemaal een stuk ingewikkelder te liggen.

"De deels belemmerde vergezichten van Dik Bouwhuis worden in deze selectie weersproken door de klassiek geïnspireerde, open, maar met koeien gestoffeerde weidelandschappen van Han Singels."

Ik kan zulke zinnen moeilijk volgen. Ik heb dat ook bij filosofen. Lange zinnen met woorden die niet bij elkaar lijken te horen, zoals "belemmerde vergezichten". Kun je een vergezicht belemmeren? Als dat kan, wat is er dan nog meer mogelijk? En het woord "maar" waar er geen tegenstelling lijkt te zijn. De weidelandschappen zijn open, ze zijn klassiek geïnspireerd, MAAR ze zijn gestoffeerd. Jawel, gestoffeerd, met koeien. Zie je een weidelandschap, dan kun je koeien verwachten, dat weet een kind. Waarom staat hier "maar"? Werken die ook belemmerend? Wordt een landschap minder open wanneer er koeien lopen? Torenflats en raffinaderijen zouden in de weg staan, het zicht belemmeren, maar koeien? Raadselachtig.

Deze fotografen hebben filmrolletjes gebruikt in plaats van geheugenchips en de foto's zijn afgedrukt door mannen die het oude doka-ambacht nog beheersen. Voor hun werkgevers hebben ze de geheugenchip, want dat is "snel, goedkoop en makkelijk" verdiend. Maar voor zichzelf hebben ze film: "juist omdat de vloeiende vorm van de fotokorrel in de chemische emulsie voor een gradueel verloop van tonen en tinten zorgt en diepte aan het beeld geeft."

Vakmanschap is meesterschap. Als ik hun opdrachtgever was, zou ik rolletjes eisen.

Enchanting Ronse

2010-12-02T07:37:00.000-08:00

Twee pockets gingen mee naar Parijs. Vrij willekeurig gekozen. Veel boeken heb ik niet bewaard en uit de kleine boekenkast koos ik deze vooral omdat ze allebei ongeveer even dun zijn. In een café of op mijn kamer kon ik ze dan lezen. "The Enchanter" van Vladimir Nabokov had ik nog steeds niet gelezen en de verhalenbundel "Met een voet in het graf" van Bob den Uyl kende ik al maar ik herlees hem graag. Juist in zijn droge zinnen zitten prachtige vondsten.

Ik las beide boeken tegelijk, een paar pagina's van de een bij de koffie, een stuk in de ander bij een maaltijd onderweg.

Ergens in België zat ik aan tafel in een wegrestaurant, bij de verlaten speelhoek voor kinderen. Een meubel was gemaakt voor kinderboeken maar er stond geen boek. Zou het kinderseizoen voorbij zijn, of is alles (uitvouwboeken, leesboeken, boeken met knoppen en geluiden) gestolen?

Ik merkte dat beide boeken elkaar ergens kruisen. Het verhaal "In 't groene dal" gaat over een man die door België fietst. Als hij wil vertrekken uit Ronse overvalt hem een zware migraine en hij zoekt stilte en afzondering in een park. Daar vallen hem een paar dingen op. "Niet weinig Ronsenaren liepen langs mijn bankje, wandelend of op doortocht, met de speciale gelaatsuitdrukking van mensen die van de natuur genieten."

De hoofdpersoon van Nabokovs boek zit ook in een park. Een pedofiel die ervan droomt om als Robinson Crusoe op een onbewoond eiland te zitten in alle vrijheid "to grow savage" met een "little female Friday."

In Ronse komt een meisje voorbij: "Een ander de aandacht trekkend bezoek werd gevormd door twee kinderen, broer en zus, die op het grasveld vóór de muziekschelp een partijtje badminton poogden te spelen. Door verregaande onkunde en een te sterke wind kwam het er niet erg uit."

In The Enchanter: "A violet-clad girl of twelve (he never erred), was treading rapidly and firmly on skates that did not roll but crunched on the gravel as she raised and lowered them with little Japanese steps and approached his bench through the vriable luck of the sunlight."

Den Uyl: "Het zoeken naar een meer geschikte plaats bracht een uitbundig heen en weergeloop met zich mee, waarbij ik opmerkte dat het meisje, misschien een jaar of dertien met ontluikend figuur, mijn uit noodzaak geboren belangstelling heel goed in de gaten had. Bij het passeren van mijn bank kreeg ze steeds die merkwaardige houding over zich die bij onrijpe meisjes als uitdagend geldt. Het broertje, een jaar of acht, had niets in de gaten, die liet zich gewillig door alle hoeken van het park meeslepen. Na een kwartiertje gehannes met de pluimbal verdwenen ze, om na een uurtje terug te keren en de vertoning nog eens op te voeren."

Nabokov: "Subsequently (for as long as the sequel lasted), it seemed to him that right away, at that very moment, he had appreciated all of her from tip to toe: [...] the way the folds of her skirt moved; their succinctness and soft concavities; the slenderness and glow of her uncaring legs; the coarse straps of the skates. [She] used her free hand to undo the straps and with them the entire weighty mass of the steel soles and solid wheels. Then, returning to earth among the rest of us, she stood up with an instantaneous sensation of heavenly barefootedness, not immediately recognizable as the feel of skateless shoes, and went off, now hesitantly, now with easy strides, until finally [...] she took off at full tilt, swinging her liberated arms, flashing in and out of sight, mingling with a kindred play of light beneath the violet-and-green trees."

Het meisje bij Nabokov heeft geen jonger broertje, maar een oudere vrouw die op haar past. Ze zit naast de verteller.

Wat gaan de mannen doen?

"`Your daughter,' he remarked senselessly, `is a big girl already.'"

Het spel staat op de wagen en het loopt slecht af. Kort voor het einde dwaalt de man door een duister hotel, waar kamerdeuren verwisseld lijken, verdiepingen verdwenen en waar een trap hem naar een opslagruimte brengt. Hij ziet er een skelet van een bed dat uitsteekt "with an air of fatality." Genoeg om hem te waarschuwen zou je denken.

De fietser van Den Uyl lijkt ook zijn lust te projecteren op het kind maar hij heeft meer gezond verstand: "Ik paste er wel voor op door houding of gebaar de ontwakende voortplantingsdrift bij het meisje aan te moedigen. Ik had al zorgen genoeg en voelde er weinig voor als seksmaniak door de gendarmerie te worden opgepakt."

Er komt een bruidspaar met veel familie en een fotograaf. Door de harde wind lukt het niet goed met de groepsfoto, de sluier blijkt onhandelbaar.

Gaandeweg voelt de fietser zich beter en "Opeens had ik de onverklaarbare behoefte mijn seksuele jeugdervaringen op papier te zetten, openhartig en onverbloemd, zodat iedereen ervan zou opkijken."

Hij koopt papier bij een bibliotheek annex schrijfwarenhandel en hij stuurt zijn verhalen ("Trouwens, vijf blocnotevellen over seksuele jeugdervaringen was weer eens meer dan voldoende. Zo schokkend waren ze nu ook weer niet.") aan de juffrouw van de schrijfwarenhandel.

Het Parijse hotel was trouwens erg prettig. Het Luxembourg park is er om de hoek. Ik zag er 's ochtends veel Parijzenaren hardlopen. Volgende keer loopschoenen mee.

Trots

2010-11-09T04:58:00.000-08:00

Ik denk nog steeds "burgemeester Leers" als ik die naam hoor. Hij is nog maar net minister en Geert wil hem al villen. Leers "moet meer ruggengraat tonen."

Het komt op mij over als het gebrul van een leeuw die ons van ver achterin het dierenbos aan het schrikken wil maken. Net zoiets als Johan Cruyff die meldt welk voetbalbestuur moet opstappen, wie ontslag zou moeten nemen als het aan hem lag. Maar het lígt niet aan hem.

Ik herinnerde me dat ik een poos geleden vreesde dat Rita Verdonk groot en machtig zou worden. Wat zou zij eigenlijk doen vandaag de dag? Werkt ze weer ergens in een gevangenis in de administratie?

Ze blijkt nog in de politiek te zitten. En ze zal ongetwijfeld van alles vinden over ons kabinet, of over de criminaliteit, maar je hoort er niets meer van. Hebben de journalisten geleerd hun schouders op te halen en het antwoordapparaat in te schakelen zodra ze het nummer van Verdonk zien verschijnen?

Op haar website lijkt er nog van alles aan de hand. Heel veel uitroeptekens staan er. "GOUDA HEEFT WAARSCHUWING OP ZAK!" is een belangrijke mededeling. Het is me niet duidelijk wat de Acropolis ermee te maken heeft maar die staat er volop bij in de schijnwerpers. Het is een VVD'er die vindt dat Gouda wel wat beter mag boekhouden dus ik vraag me af waarom Verdonk hiermee te koop loopt. Maar goed, het is groot nieuws voor iemand. Goed voor een van de elf uitroeptekens op de website.

"Kom op FC Utrecht!!" heeft er al twee. Hier is me ook niet meteen duidelijk wat het te maken heeft met Rita's politieke beweging. Misschien was er een bestuursvergadering op de tribune.

Rita staat op de foto met kiezers die net als zij trots zijn op Nederland. Voetballend en bierdrinkend Nederland. Rita valt op omdat ze de enige is die geen oranje jurkje aan heeft, maar ik wil me ook liever niet voorstellen hoe dat eruit zou zien.

Dan staan er nog twee mannenkoppen op, met onder hun portret wat raadselachtige uitspraken die duidelijk moeten maken dat deze staatsmannen achter hun ovale brillenglazen diep hebben nagedacht. "Zinloos een probleem op te lossen met dezelfde mentale instelling, waardoor dit probleem nu juist veroorzaakt was!" Hup, alweer een uitroepteken. Maar wat zegt hij nou? Ik denk dat het over voetbal gaat want hij klinkt als een orakelende trainer na een verloren wedstrijd. Met grote stelligheid nonsens praten, daar zijn vast cursussen voor. Of zou hij een uitspraak van Einstein in gedachten hebben gehad? "The problems of today will not be solved by the same thinking that produced the problems in the first place."

Rita heeft ook een partijprogramma. "Vertrouwen en handhaven" heet het. In het latijn zou het beter klinken denk ik. Kleur en lettertype vind ik niets voor een partijprogramma. Meer iets voor een uitverkoop van japonnen voor de oudere vrouw, een door de winkelier zelf ontworpen affiche.

En er is een vaste rubriek, "In de media".

"Er zijn nog geen aankomende mediaoptredens bekend."

Houden zo. Hopelijk gaat het met Wilders ook die kant op.

In between

2010-10-20T03:21:00.000-07:00

In between the pages of my book I notice a man and a woman chatting and laughing at a table next to mine. They are middle aged like me and seem to be on a first date together. As the man goes to wait in line for another round of coffee, the woman sits still, looking very tired all of a sudden. Almost desolate.
He returns. "I saw you looking at those pastries as if you were in love", she tells him. "Go ahead and have one!"
Their happy conversation continues, each explaining all that's new about themselves to the other.

Waterloop

2010-10-16T03:31:00.000-07:00

Vlakbij Marknesse is in het landschap van lange strakke wegen, sobere boerderijen en magere arbeiderswoningen zeventig jaar geleden een stuk bos gekomen. Alles volgens plan natuurlijk, elke lijn getekend.

Een lekker grillig park voor de bewoners van de onmetelijk kale vlakten van de Noordoostpolder, zou je zeggen. Maar het bos werd gegeven aan ingenieurs van het Waterloopkundig Laboratorium. Echte Hollanders die er waterpartijen in bouwden om de golfslag van de haven van Beiroet na te bootsen, zeebewegingen in India en Surinaamse dijkproblemen. Een zoutinstallatie om zeewater te laten vloeien waar het land juist was teruggewonnen. Wanden van hout die door machines heen en weer werden geduwd om golven te maken tussen bakstenen muren en sluizen.

Als een experiment klaar was en de ingenieurs naar Suriname, India en Libanon gingen om de wereld daar te verbeteren, dan lieten ze de meeste wanden en machines gewoon achter. Ruimte genoeg om de volgende proefopstelling een stuk verderop in het bos neer te zetten. Zoals bomen die omvallen niet worden opgeruimd, zo werden ook de machines aan hun lot overgelaten. Bomen en planten die elders in de polder niets te vertellen hadden, konden hier hun gang gaan en nu staan de golvenmakende machines verlamd en overwoekerd door het groen.

Onder een loodgrijze hemel wandelen we er rond. Af en toe regent het. Paddenstoelen houden van dit weer en we zien er veel, met Hollandse namen als geweizwam, parelstuifzwam en witte kluifzwam. Bizarre vormen van licht rubber-achtig materiaal. De een stinkt ongelooflijk, de ander is giftig voor ons terwijl we zien dat een klein dier er net een flinke hap van heeft genomen.

Wat een mooie tijd zullen de ingenieurs er hebben gehad. Muren bouwen, het water laten gaan en een paar jaar lang in alle seizoenen meten wat er gebeurt. Af en toe kijken naar de stroming, zien welke kant het bodemzand op gaat, notities maken en verder wandelen door een bos waar verder niemand zou komen.

Hielden ze van deze plek? Misschien niet, want toen ze er klaar mee waren, werd het direct verpatst aan een projectontwikkelaar. Het is aan zoiets plats als de Postcodeloterij te danken dat Natuurmonumenten het kon redden.

Meer foto's: kostverlorenvaart.nl/waterloopbos

English:

In the Noordoostpolder, where The Netherlands retrieved land from the sea, a water flow lab used a little forest for experiments during the fifties and sixties of the last century. Water/sea situations in India, Surinam and Lebanon were rebuilt with water salinated on the spot to create real life test (small scale) environments with dikes, sluices and machines making waves. After the experiments, which lasted for years, the installations were left deserted for nature to take over and now the wave making machines stand there lame and overgrown, sometimes toppled over. When computer models arrived, the live lab wasn't necessary anymore. The engineer group, working on state subsidy so far, was cut off from the state and their goodbye present included the forest which they promptly sold to a developer who wanted to build vacation homes. Protests halted that and a lottery provided the money to save it and open it to the public.

Ligbed hele dag

2010-10-06T05:58:00.000-07:00

Op een terras in Egmond aan Zee vond ik afgelopen zomer twee bonnetjes die ik heb bewaard. Elk bonnetje, zorgvuldig gedrukt, heeft een uniek nummer.

"Persoonlijk bewijs voor de huur van een LIGBED"

Een houten onderstel met een matras erop. Het kaartje belooft dat dit voorlopig jouw territorium is. Je mag er gebruik van maken, de "hele dag" -- die hier duurt van 9 uur in de ochtend tot 6 uur in de avond.

Hoe moet dat op de zomerdag als het nog lang na zes uur lekker weer blijft, je wilt een hapje eten en je ligbed intussen 'bezet houden'?

"Bij het verlaten van het gehuurde is dit biljet van onwaarde."

Oh, zit dat zo. Opgestaan, plaats vergaan. Zo lang je op het bed zit, is het van jou en het biljet is je bewijs, niemand die je eraf krijgt. Maar als je je hielen licht is je biljet van onwaarde.

Wat mooi geformuleerd, van onwaarde. Je moet een sonore stem hebben en een groot lijf om zoiets goed hardop te kunnen zeggen.

"Op verlangen tonen."

Zomer. De tijd van verlangen, de tijd van tonen.

Rode overall

2010-08-23T05:13:00.000-07:00

Vorig jaar kerst verstuurde ik een pakket met een pot pindakaas naar Australië. De postbeambte van de Kinkerstraat pakte het bij een hoek, liet z'n bureaustoel naar achteren kantelen om de weegschaal te bereiken maar de doos viel op de grond. "Zo, die ligt" was zijn commentaar. Een paar weken later werd het postkantoor opgeheven.

Sindsdien is mijn postbus achterin een boekhandel aan de Overtoom. Een mooie grote winkel met veel buitenlandse kranten, alle boeken waar de laatste tijd over is geschreven, enveloppen, pennen, kinderboeken en reisgidsen. In het begin had ik moeite om door andermans winkel te lopen, naar achteren, langs het bureau waar de administratie wordt gedaan en terug, alleen om mijn post op te halen. Ik sloeg weleens een paar dagen over.

Nu vind ik het ook wel leuk. Het is er licht en overzichtelijk. Op het overladen bureau van de administratie zag ik laatst een boek liggen waarvan de titel me direct fascineerde, Leer als een speer. Het was een bestelling voor een andere klant maar ik mocht het inkijken en ik bestelde er een voor een vriendin.

Grappig dat ik het juist ontdekte op een bureau tussen allerlei andere dingen. "Ja leuk," zei het meisje van de boekhandel, "misschien moeten we de rest van de winkel ook minder vaak opruimen. Soms kom je er niet aan toe en dan merk je juist dat je veel verkoopt op zo'n dag dat de zaak een beetje een rommeltje is. Maar misschien is het ook wel andersom: op dagen dat je veel achter de kassa staat om af te rekenen, is de omzet hoog en heb je weinig tijd om alles weer netjes op stapels en in rijen te leggen."

Vanochtend liep ze niet in de verzorgd-nonchalante kleding van boekverkopers maar ze droeg een knalrode overall. Een nieuwe outfit? "Nee," vertelde ze, "ik kwam drijfnat van de regen binnen en ik heb overal gezocht naar iets droogs. Dit hing nog ergens!" De overall was zo te zien nog nooit gedragen. Achtergelaten door een werkman? Onderdeel van een promotiepakket bij een doe-het-zelf boek?

Pinnen mag

2010-08-23T00:45:00.001-07:00

In de lift van het bejaardentehuis is er tijd genoeg om na te denken. Het duurt een poosje eer de deuren sluiten. Het is een hele klim naar de eerste verdieping en de lift begint er pas na een aarzeling aan. Alle tijd om te lezen wat er aan het prikbord is gehangen.

Een op het eerste gezicht strenge vrouw kondigt haar komst aan. Het leven is geen feest geweest maar ze neemt het niemand kwalijk en ze gaat door met de modeverkoop. Haar bedrijfslogo: en leeg hangertje. Ze komt binnenkort weer langs, van 10 tot 12, met pantalons, gilets en japonnen. "Wij zorgen voor gebak bij de koffie!"

Dat gebakje schept overigens geen verplichting. Je kunt alles vrijblijvend bekijken en passen.

Ik verbaas me over "Iedereen is van harte welkom!" en "Pinnen mag."

Zouden er modeverkopers zijn die in het verleden bepaalde klanten hebben geweigerd? Dan is het goed om te weten dat wie destijds de deur werd gewezen, nu zal worden verwelkomd. Bij "Pinnen mag" stel ik me mijnheer Cornelissen voor die weleens op de vingers is getikt omdat hij graag japonnen pint. Hier is er begrip voor. Pinnen mag.

We zijn op de eerste verdieping. Ik heb eindelijk besloten te gaan sparen voor mijn nabije oude dag.

Boek & tol

2010-08-20T04:20:00.001-07:00

Iets dikker dan een luciferdoosje zijn ze, de boeken met wijze citaten die Willi maakte. De tekst fraai gezet (in de Seravek op 8pt) en afgedrukt op vellen papier (90 grams Conqueror) die tot katernen zijn gevouwd en gesneden zoals in de boekdrukkunst hoort, ingenaaid en volgens de regels van de kunst gebonden. Titel in fijne gouden letters in het leer geperst. Het kost jaren om het vak te leren en in elk boek gaan vele uren zitten. Nauwgezet, toegewijd, en geconcentreerd maakt hij zijn boeken.

Wanneer het werk is gedaan, ontspant hij zich soms aan een oude draaibank, vorig jaar van een gepensioneerde timmerman overgenomen. Een klein vierkant blok perenhout of kers gaat draaien en wordt door het scherpe staal in zijn hand rond gemaakt. Dan snijdt hij verder in het snel draaiende hout tot er een tolletje overblijft met spitse punt en een lange smalle breekbare steel. De ene tol draait harder en langer dan de ander. Die met relatief dikke buik zijn het meest stabiel en die met de scherpste punt reageren venijnig op elke oneffenheid van het tafelblad waarop ze draaien.

Ik neem een Nederlandse boekje mee en een Duitse, om door te geven. Sla een willekeurige bladzijde op en laat je inspireren door wat er staat:

Alles in der Welt ist sinnvoll und wundervoll für ein paar offene Augen

(J. Ortega Y Gasset)

Papier

2010-08-13T02:55:00.000-07:00

Op 13 februari 1945 werden 650.000 brandbommen gegooid op het Duitse "Florence aan de Elbe" en vuurstormen vernietigden bijna alles van Dresden. [artikel]

Deze week liep ik met een vriend in het Oktagon van de Hogeschool voor de Kunsten van Dresden. Een prachtig gebouw. Veel is intussen hersteld maar gelukkig is ook heel veel rauw gebleven, waardoor de oude sier ruimte laat voor licht en strakke lijnen.

Juliane Schmidt studeert af met een performance. Ze heeft een stapel van brede vellen vloeipapier laten komen. Op dag 1 pakte ze een vel van de stapel die tot haar schouders reikte, nam het vel voorzichtig op, draaide langzaam om, liep twee stappen en liet het dalen tot het op de grond lag. Alles rustig en geconcentreerd zodat het tere materiaal niet zou scheuren door de beweging.

Tijdens de korte reis bolde en krulde het papier, zwom het door de lucht.

Ze draaide zich om en haalde het volgende vel dat secuur op z'n plek werd gelegd, alle punten precies op het onderste. En weer, en weer.

Als wij binnenkomen, is de nieuwe stapel al vrij hoog. Haar blik op het papier gericht, of op oneindig, lijkt ze elders te zijn. Of is ze juist volmaakt dáár in de ruimte en zijn wij, die minder dan een uur blijven, zo vluchtig dat we nauwelijks waarneembaar zijn, dunner nog dan het papier?

Wasbord

2010-06-15T13:30:00.000-07:00

In de Pijp zag ik een wasbord bij de vuilniszakken liggen. Ik heb er nog nooit een nieuw gezien, maar voor een oude ziet deze er nog goed uit denk ik.

Ik vraag me af of er veel mee is gewassen en of er ook weleens muziek op is gemaakt. Te zien aan de ribbels is er een poos helemaal niets mee gedaan. Thuis heb ik geprobeerd er een opgewekt voetje-van-de-vloer ritme op te ribbelen met een kleine lepel, maar dat blijkt moeilijk te zijn.

Bij een vriend staat het nu in z'n atelier. Gisteren stond er op die sokkel nog een dure sculptuur, een gestileerd paard en verdomd, het oude wasbord staat er nu alsof het er hoort. Ongelooflijk, zo gemakkelijk als die straatschooier zich in een oogwenk aanpaste aan de luxe omgeving. Roestkorst is patina geworden.

Geblokt

2010-06-08T06:00:00.001-07:00

Vaak fietste ik er langs maar nu zie ik het gebouw pas. Oude en heel oude stukken aan elkaar gegroeid, tralies voor de ramen en veel blinde muren. Op de hoekpunten hangen camera's. Ik maak wat foto's en verwacht in de kraag te worden gegrepen, maar vermoedelijk hangen de monitoren naast elkaar op een lastige plek en kijkt er al lang niemand meer naar de beelden die elke twee seconden van de ene op de andere camera schakelen.

Het gebouw lijkt zich te schamen. Als een vuile zwerver staat het van de wereld afgedraaid. Het wil liever niet gezien worden.

De stalen deur die ik hebben moet heeft geen handvat. Als een putdeksel sluit het de toegang af. Ik druk op een knop en iemand laat van afstand de deur langzaam openzwaaien. Binnen is het donker en achter dik glas zit de portier. Er een vrouw voor me die iemand spreken moet. Ze noemt een naam. "Ik heb net gebeld en ik zou me hier melden." Op welke afdeling, welke cel, vraagt de portier, maar dat weet ze niet. "Kunt u de naam niet opzoeken ergens?" vraagt ze. "Momentje... mevrouw, alles is geblokt, probeer morgen nog eens."

Ik weet niet wat het is, geblokt, maar het klinkt niet goed.

De vrouw staat nogal onder druk. Ze moet dringend naar binnen. "Kut, kut..." mompelt ze. "Woensdag moet hij voorkomen en hij wilde me per se spreken. Is alles geblokt?" De portier overlegt met z'n collega en we horen die zeggen dat niet alles is geblokt. "Ja mevrouw, alles is geblokt. Er is rumoer binnen. Dit gaat de rest van de dag duren. Probeer het morgen maar." "Is zijn afdeling morgenochtend niet geblokt?" vraagt ze en de portier knikt. Hij zegt niets, hij knikt alleen maar, langzaam, een paar keer, in gedachten verzonken lijkt het.

Dan is het mijn beurt. "Ik kom een doos ophalen van mevrouw V., ze weet ervan," zeg ik en ik besef dat het vreemd klinkt, "ze weet ervan." Alsof ik ook had kunnen zeggen "een doos van mevrouw V. graag, het is voor haar een verrassing." "Werkt ze hier?" vraagt de portier. Ik denk het wel. Terwijl ik wacht, kijk ik om me heen. Er is een grote poort met metaaldetectie, en een wand met hele kleine kluisjes om alles in achter te laten, van mobieltje tot geld en haarspelden toe.

Ik luister of ik rumoer hoor binnen, maar het is stil.

Vandalen gaan betalen

2010-06-06T10:20:00.000-07:00

In september demonstreerden SP'ers met de slagzin "Laat de rijken de crisis betalen."

Voor de VVD is zoiets natuurlijk geen prettige gedachte.

Op de Overtoom zag ik daarnet twee zomers geklede jongens VVD-affiches plakken. Emmer plaksel mee, spatel om te roeren en een gloednieuwe borstel om de behangerslijm te kwasten. Ze waren net klaar en keken tevreden naar de zuil die ze goed vol hadden geplakt en maakten wat foto's van hun werk.

"Vandalen gaan betalen" staat er op een van de affiches.

Maar valt er bij vandalen wel genoeg te halen?

U wordt opgehaald

2010-06-06T08:37:00.000-07:00

Afdeling radiologie, vroeg op de zondagmiddag. Een gebouw als een ruimteschip waarin de mensen klein zijn. In de tuin zitten wat patiënten naast hun rijdende kapstokken met infuus.

Bij Radiologie zijn de schuifdeuren dicht. "U wordt opgehaald." Maar waar moeten we plaatsnemen? 'Hier' is geen stoel, wel verder terug en aan de andere kant van de deuren. Iemand laat de schuifdeuren opengaan.

In de wachtruimte bij de MRI-machine staat een tafel kralen-spiralen waarmee kinderen kunnen spelen. Als je die tafel ziet, weet je dat je in een ziekenhuis bent. Kinderen spelen er weleens mee, maar zijn misschien niet in de stemming, want moeder is ziek en je wilt niet dat ze doodgaat. En als je ermee gaat spelen, kijken er grote mensen naar je.

Het magneetveld is dag en nacht in werking. Daar put ik hoop uit. Je ziet ze niet, maar er wordt met man en macht gewerkt aan het herstel.

Bij de uitgang staat een torso van een vrouw, helft schedel, helft gezicht en je kunt haar organen zien.

We zijn kwetsbaar en alles kan stuk.

Sneeuwbloesem

2010-05-29T04:06:00.000-07:00

Gisteren wandelden Theo en ik weer over Marken. In november waren we op de begraafplaats en nu we er terug waren, lag er een dek van bloesempluizen. Het graf met de boei was goed terug te vinden, de andere plekken niet.

Op de pier lag de kop van een vis in de zon.

VPRO-kado

2010-05-25T05:48:00.001-07:00

De telefoon gaat en ik neem zachtjes op want ik zit bij de Coffee Company mijn mail te checken. Het is de VPRO. Heel even denk ik dat ik op de radio ben maar het is een jongen van de telefonische verkoop die een tekst voorleest.

Zo vreemd, om iemand te spreken die merkbaar haast heeft maar die is getraind om kalm en duidelijk zijn aandeel van ons telefoongesprek van een scherm te lezen.

"U heeft de afgelopen drie maanden de VPRO gids gelezen" begint hij en daar dwaal ik al af. Ik heb de bode wel ontvangen maar ik heb hem niet gelezen. Ik heb helemaal geen tv, de radio luister ik af en toe even in de auto en dan ligt het er maar aan wie er op dat moment op 1 uitzendt. Van vroeger weet ik dat radio- en filmmakers bij de VPRO de ruimte krijgen en ik vind het belangrijk dat excentrieke mensen ook ergens een boterham kunnen verdienen. Ik zou alleen niet weten wanneer ik ernaar zou moeten kijken.

"Ik mag u een aanbieding doen om het abonnement te verlengen en als u de VPRO gids een heel jaar wil lezen dan mag ik u er een kado bij geven."

Ik wil helemaal geen kado. Toen ik drie maanden geleden mijn lidmaatschap verlengde, moest ik kiezen tussen een DVD en de bode. Bij de DVD had ik moeten kiezen uit diverse titels die mij niets zeiden en dat levert onnodig ingewikkeld overleg op, dus koos ik voor de bode. Zo neem ik in een restaurant ook graag de dagschotel, dat voorkomt gedoe met de menukaart. Gewoon ergens een hapje mee-eten.

"U zegt dat ik de bode heb gelezen, maar dat is niet zo," begin ik mijn antwoord, en meteen daarna klinkt een piep en is het gesprek voorbij.

Ik denk dat die jongen niet echt van de VPRO was.

Pulma

2010-05-25T03:27:00.000-07:00

Ik weet te weinig van schoenenmerken, realiseer ik me, als ik in de lift van het bejaardentehuis de uitnodiging zie hangen van een paar winkeliers die vandaag, de dag na pinksteren, langs komen met ondergoed, sloffen en schoenen. Maagbanden, prothese bh's, steunpanties en comfort straps zijn er ook weer volop.

Waarom word ik er een beetje bedroefd van? Er hangt geen aanbieding voor de nieuwste smartphone maar misschien is het juist wel relaxed dat de mensen die hier wonen niet meedoen met alle nieuwe dingen.

Het zal ook mijn angst zijn om hier straks zelf te wonen. M'n kamer kan ik wel af maar de straat ga ik al niet meer op. Schoenen heb ik niet meer nodig, wel pantoffels. Ik ontlast mijn kinderen door die paar dingen zelf te kopen, beneden in de hal, met korting ook nog, en van kwaliteitsmerk.

Ik weet nog niet wat Pulma Verbandpantoffels zijn maar ik ga erachter komen en met wat geluk verslijt ik er drie paar van.

Bee (no, wasp!) encounter @ Art Brussels

2010-04-23T04:06:00.001-07:00

Yesterday at the Art Brussels expo, I saw these "Apple Bees" on a huge photo by Roe Ethridge. Crisp, alive, sharp and clean.

PS: Rebecca Chesney of the Bee Project Bog points out that they're probably *wasps*!

Bee encounter: marketing bees

2010-04-14T06:35:00.000-07:00

Since discovering Rebecca Chesney's Bee Project blog, I keep meeting bees telling me that spring time has come.

The bee that I saw yesterday was plastic. At a gas station, the lady behind the counter asked me if I wanted 'freebees'. I first thought this was about a free frisbee and I said no thankyou, but I got a card with a batch of papers anyway.

I threw away the paperwork but I do like the card. The bee could have been done better I think, more realistic, but the card as a whole looks sparkling as if it's made of clear honey instead of plastic. It's mostly transparent.

I wish my bank card looked like this.

Bee guest in the morning

2010-04-10T09:33:00.000-07:00

A small kind peaceful bee was waking up on the window sill this morning. It looked like it had given up finding the way out through the closed window. Fresh outside air was flowing in through the cracks but the outside world seemed closed off. I caught the bee with an old crystal glass and a piece of paper and put it on a rose brush on the balcony. There, in the full sun, the bee seemed to feel better. It could walk over familiar landscape and sense plant things with its antennae.

Verloren

2010-03-03T06:29:00.001-08:00

Vrijdagavond laat onderweg naar huis heb ik m'n bril ergens laten vallen. Harde wind, regen, koud, vermoeid, weg bril. Zoiets persoonlijks kwijtraken vind ik akelig. En ik ben boos op mezelf omdat ik het zo ongelooflijk stom vind. Liefst zou ik terug in de tijd kruipen om hem weer op te rapen.

Het "Bureau Gevonden Voorwerpen" heet voor toeristen "Lost Property Office". Er zijn verschillende loketten, maar omdat er geen volk is, zitten de vrouwen van het bureau aan hun werktafels te praten over een nieuw systeem van opbergen dat ze zo te horen niet zien zitten.

"Waar en wanneer heeft u de bril verloren en hoe zag hij eruit?" vraagt een vrouw van het bureau. Ik leg uit waar ik was en ik wil op mijn iPod een foto laten zien als ze me onderbreekt. "Trouwens, we hebben helemaal geen bril binnengekregen."

In de lege hal hangen houten panelen met misschien wel duizend sleutelbossen, een bord voor elke week. Na een aantal weken worden alle sleutels van een bord vernietigd.

Hoe zou het komen dat mensen wel verliezen maar niet zoeken? Je vergeet je sleutels in een café en wanneer je merkt dat ze "weg" zijn, verlies je ze eigenlijk nóg een keer.

Laat maar, we maken nieuwe, we moeten verder.

Stilte zien

2010-02-28T12:11:00.000-08:00

[foto: Miranda van Meijeren]

Het zijn de eerste weken van het jaar en de stad lijkt ergens op te wachten. Alles is kouder dan voorheen. Ik ben extra vroeg wakker en loop over straat, op zoek naar de zichtbare stilte. Niemand wandelt doelloos rond; wie er is, wil elders zijn.

Een oudere dakloze duwt een boodschappenkar voor zich uit, voorbij winkels die nog lang niet open gaan. Ook hij heeft de pas erin. Het valt me op hoeveel geldautomaten ik zie, juist nu niemand ze nodig heeft. De beeldschermen stralen de donkere leegte tegemoet en laten waarschuwingen zien voor afwezige ogen.

Ook buiten de stad is het ijzig kalm. Boerderijen lijken in slaap te zijn gevallen. Het duurt nog even voordat de eerste tractor de koude velden zal oprijden om het geurende gier uit de stallen te spuiten.

Zelfs het bos is in zichzelf gekeerd. Het zou me moeite kosten hier te schreeuwen, zoals dat in een kerk evenmin kan. De meeste bomen zijn hier kaal en de kracht waarmee straks alles weer gaat groeien, verstopt zich nog diep in de grond.

Ook wie doof is kan in deze tijd waarnemen wat stilte is.

[Foto: Wilna Blom]

[foto: Suzanne Snakenborg]

Cursisten van Hans Franz kregen in december 2009 de opdracht om in de eerste weken van het jaar foto's te maken bij bovenstaande tekst die ik voor Hans schreef.

Slapeloos

2010-01-09T09:37:00.001-08:00

Een enkele keer is ze vol leven, even maar. En alleen 's nachts. Ik word dan wakker van het geroffel van haar poten op de houten vloer. Waar ze vandaan komt is niet te zien en waar ze heen rent is ook niet duidelijk. Het zou een muis kunnen zijn waar ze op jaagt, maar ik zie nooit muizen en ik hoor ook nooit gepiep. De rest van de tijd ligt ze ergens. Het liefst ligt ze bij de kachel, maar daar lopen we vaak voorbij en dat vindt ze zo hinderlijk dat ze dan maar liever op de bank ligt, iets verder bij de kachel vandaan. Echt genieten lijkt ze niet te doen, ze ligt er eerder gelaten bij met een smeulend vuur in haar half geopende ogen. Ze wil soms worden gestreeld maar eigenlijk is het na de eerste aanraking al teveel en zie je dat ze zich in moet houden om niet te bijten. En als je niet meteen stopt zet ze bliksemsnel haar tanden in je hand. Niet diep, wel duidelijk. Muziek verdraagt ze niet en vooral 's winters lijkt haar van alles dwars te zitten.

Geen oog doe je dicht. De tocht giert door het huis dus de warmte blijft niet hangen. Een rot leven. Die doodenkele keer dat je zou kúnnen slapen, omdat het licht eindelijk uitgaat, gaat ook de kachel uit.

Dan duurt de nacht lang. En griezelig is het ook. Je zou op de vlucht willen slaan, maar waarheen.

Oosters handwerk in Westvoorne

2010-01-03T05:32:00.000-08:00

Voor de bewoners van het tehuis wordt van alles georganiseerd en er is zelfs een computerlokaal waar senioren vertrouwd worden gemaakt met de communicatie van de nieuwe eeuw.

Op de gang zie ik biljetten hangen van free lance hulpverleners die ieder een idee hebben om de levensavond aangenamer te maken.

"Wil jij jouw leven in eigen hand nemen?" vraagt Marjan. Zij is "practioner" en ze weet een manier om je bewust te worden van je eigen kracht. Terwijl ik het lees heb ik even de neiging flauw te doen en te denken dat ze daar nu pas mee aan komt, bij mensen die hun eigen vuilniszak al niet meer op kunnen tillen. Maar dat is te sterk gesteld natuurlijk. En het is wel een mooi idee om "in kontakt te komen met je natuurlijke gave om jezelf te helen." Nu meer dan ooit. En wie wil er niet "leven vanuit liefde, licht en overvloed!" in deze tijd van lage pensioenen, duister en dood. Onder de symboliek van Michelangelo's Schepping, met God die reikt naar de mensenhand, wordt "reconnectieve healing" aangeboden. Ik had er nog nooit over gehoord maar nu ik het heb opgezocht, blijkt dat er veel aan wordt gedaan. Het kost afhankelijk van de healer 60 tot 150 Euro per uur en voor een volledige "reconnection" moet je rond de 750 Euro over hebben.

Een "Feelgood massage" dan. Die is er ook voor de kleine beurs. Ik zie niet veel bewoners met de auto naar de wintersport rijden maar masseur Gijs vraagt: "Last van de onderrug na lang auto rijden? Of spierpijn na de wintersport? Maak dan gebruik van de feelgood Massage thuiswinkel! De meest ontspannen winkel bij u aan huis."
Vijfentwintig euro voor 30 minuten aan huis is niet veel. En nu, rond de jaarwisseling, biedt Gijs zelfs een "Zomerzicht aanbieding: bij reserveren van 2 massages de 3e massage gratis." Nog geen 17 Euro per keer, dat zou ik mijn eigen moeder zo kado doen. Je mist dan het licht en de liefde en de overvloed maar je komt wel tot ontspanning.

Het kan nog voordeliger. Een consultatiebureau voor senioren is actief in gezondheidsbevordering en preventie van ziekte. Het bureau probeert ouderen actief te houden en het ondersteunt campagnes om te stoppen met roken. Een consult van 50 minuten is gratis en ook vervolgprojecten zijn kosteloos.
Een van de projecten is een workshop handreflexmassage.
Een shiatu- en voet/handreflextherapeute geeft uitleg over deze "oeroude geneeswijze." Oei, twee woorden die mij vreemd voorkomen, want "oeroud" hoeft niet per se "goed" te zijn, kijk maar naar computers, en "geneeswijze" kan veel beloven maar gaan je klachten ook over? Daar zijn ze gelukkig realistisch in. Drukpuntmassage kun je eenvoudig leren en je kunt er gezondheidsproblemen mee "verlichten of ontspannen."

Er staan geen uitroeptekens op dit biljet. Daar zou ik heengaan.

Grafboei

2009-11-27T10:37:00.000-08:00

Een aangenaam gure namiddag. We laten de auto achter op een vluchtstrook buiten Marken, aan een autoweg met aan beide kanten veel water en we lopen over een dijk in de richting van de haven. De zeilschepen liggen goed vastgebonden op rij in het koude water terwijl de wind langs de masten giert en de scheerlijnen klaaglijk janken.

Het toeristenseizoen is voorbij. Bij een restaurant branden alle lichten maar als we dichterbij komen, zien we dat twee vrouwen en een man de zaak schoonmaken, veel meubilair is opgestapeld. Ergens anders is het wel open, maar daar is de kastelein nogal onvriendelijk, begrijp ik, dus daar gaan we maar niet binnen.

Een man in een auto vraagt een vrouw op een fiets de weg. Ik zou denken, Marken is zo klein, je stapt uit en loopt waar je heen wil, maar ook hier kan een weg ingewikkeld zijn, want de vrouw, met kindje voorop, legt op drie verschillende manieren uit hoe de man zou kunnen rijden. Hij is uitgestapt en luistert naar haar, terwijl zijn kinderen vanuit de auto toekijken. "Kan niet missen..." mijmert de man hardop, maar hij wil nog niet instappen en de vrouw wil nog niet doorfietsen, dus ze vertelt hoe hij ook anders kan rijden. Uiteindelijk stapt de vrouw weer op haar fiets, en de vader stapt in de auto, maar hij rijdt nog niet weg, zit wat voor zich uit te kijken.

We komen bij een begraafplaats. Het hek is niet op slot, het staat op een kier. Je mag erin, maar misschien is het wel de bedoeling dat we het hek achter ons weer op een kier zetten, met een haak in het grind vast, en het niet wijd open laten staan. Waarom eigenlijk. Je weet het niet.

Theo legt me uit dat de graven hier genummerd zijn, zonder naam, omdat iedereen voor God gelijk is. Ik vind dat erg mooi. Tot nu toe wilde ik weggedaan worden na m'n dood, gewoon zo simpel mogelijk opgeruimd, alles gedekt door de DELA. Graf of urn, boeit niet, doe maar gewoon weg, dank u. Tijdens het leven is er al zoveel dat moet, codes die je moet kennen, dingen waar je op moet letten opdat niemand zich ongemakkelijk voelt. Laat er dan straks geen gedoe meer zijn. Pof, weg. Maar als ik dit zie, kleine eenvoudige smeedijzeren zerken met alleen een nummer, dan lijkt me dat wel een mooi alternatief. Verdwijnen in zo'n zee van cijfers.

Ik krijg alleen de indruk dat ook hier de nieuwe tijden zijn doorgekomen. Mensen die misschien wel gelovig zijn, maar hun overledene net wat meer gunnen. Een stukje verderop is een groter graf met bloemenkrans erop. Het sobere zit 'm hier in de uitvoering van het grafdeksel: simpel staal dat ook wordt gebruikt voor laadkleppen van vrachtwagens. Nieuwe, harde soberheid, heeft ook wel iets. Misschien liggen daar meer stoffelijke resten bij elkaar, een grafruim.

Bij een graf dat er zo te zien al tien of twintig jaar is, heeft ooit iemand wat kleinigheden gezet. Een stenen engeltje is door de jaren heen begroeid geraakt met korstmos en ook twee stenen kruiken zijn al jaren geleden groen geworden. Een verweerde witte zwaan en een wat recentere zwarte kat. Een rommeltje, maar bescheiden en het meeste ervan ligt er al zo lang onaangeroerd bij dat er berusting van uit gaat.

Daarnaast staat het nummer klein en bescheiden voor een opstelling die ik niet goed begrijp. Ik denk dat het een zeemansgraf is. Er staat een ijzeren drager waar je een krans op zou hangen bij een monument, maar hier is de drager het monument zelf en er ligt een reddingsboei op met de naam van de overledene. Ik weet niet of ik dit goed begrijp. Is het iemand die op zee is verdronken?

Aan de andere kant van het grafveld gaat het nog wat verder. Hier zijn kleurenfoto's op schildjes geëmailleerd, grote grafstenen vol tekst gehouwen en het graf is versierd met allerlei voorwerpen en plastic speelgoed waarvan de kleur verschiet. Het is intussen al aardig donker geworden en het valt me nog mee dat er geen lampjes aangaan.

Er lijkt gaandeweg iets te zijn veranderd aan het idee dat ieder genoeg heeft aan een nummer. Sommigen hebben nummers, anderen meer.

Ik zie toch maar af van het idee van een sobere akker met nummers om ooit in alle rust te worden vergeten.

Ah! Anti!

2009-09-28T11:47:00.000-07:00

Terwijl ik koffie zit te drinken in de Berenstraat, komen twee Turkse mannen voorbijlopen. Een van hen draagt lange stokken over zijn schouder waarop een doek is gerold. Ze discussiëren druk met elkaar en gebaren. Er staat wat te gebeuren.

Ik reken af en volg. We komen op het Beursplein waar meer demonstranten staan. Een vrolijke groep mensen, jong en oud, Turks en Nederlands. Iedereen bekijkt elkaars spandoeken. Eentje lijkt ondersteboven op de stokken gezet maar dat wordt verholpen. "Laat de rijken de crisis betalen" wordt er gezongen.

Twee agenten te paard gaan de mars begeleiden. Een van de paarden lijkt zich zorgen te maken om alle rumoer en om de fotografen die hopen op spektakel maar het paard blijft uiteindelijk even beheerst als de ruiter.

De mars gaat naar het gebouw van De Nederlandsche Bank, waar toespraken worden gehouden. De een is vooral boos, de ander vertelt een verhaal over verandering en iedereen zou willen dat niet de gewone man, maar de vermogende mensen opdraaien voor de crisis die is veroorzaakt door ontspoorde bankiers.

Het is zonnig. Een jongen draagt een trui met daarop de oproep "Live life to the Marx" en een ander wil verandering in de geest van Ché: "Chenge the World".

Het bankgebouw wordt symbolisch omsingeld. Een keten van mensen houdt elkaar de hand vast en blaast hard op kleine scheepstoeters. De politiepaarden aan de overkant lijken aan te voelen dat het werk er zowat op zit. Ze kijken dromerig voor zich uit.

Een jongen met een megafoon loopt om de groep heen en schreeuwt: "Ah! Anti! Antikapitalis-me! Ah! Anti! Antikapitalis-me!" Hij heeft er lol in. Dit is geen menigte die plunderend door de stad zal trekken. Het lijkt me leuk bij een groep te horen die zo in verandering gelooft. Verandering die verbetering zal brengen.

Digitale spaarpot

2009-08-23T10:03:00.001-07:00

De Aldi is mijn buurman maar ik kom er niet veel. Ik zou er veel geld kunnen besparen maar ik koop zelden dingen die kruideniers verkopen. M'n kleine koelkast is bijna altijd leeg --- wat zou ik erin moeten doen? Als ik door de gangpaden van een supermarkt loop, zie ik weinig dat ik moet hebben. En hoewel er genoeg mensen werken, weet ik niet wie ik zou moeten aanspreken. "Mag ik u wat vragen? Mijn koelkast is leeg, heeft u nog suggesties?"

Ik zou ook een boodschappenkarretje kunnen nemen, met wat willekeurige dingen vullen en dan verwisselen met het karretje van iemand die er zo te zien wel verstand van heeft. Maar zoiets moet je weten aan te pakken, iemand afleiden, en als er dan een portemonnee tussen de boodschappen ligt is dat achteraf moeilijk uit te leggen aan de politie. Wat ik af en toe wel bij de Aldi haal is bronwater. Dat kost bijna niets en het vult de koelkast, die dan ook weer nut heeft.

Bij de Aldi is de rij voor de kassa soms erg lang maar niemand wordt daar ooit nerveus van. En er volgt niet, zoals bij de Albert Heijn, een omroepbericht dat er een extra kassa open moet. Er is volgens mij niet eens een omroepsysteem, en zelfs als die er zou zijn, zou er weinig mee worden gedaan want er werkt meestal maar één kassamedewerkster. De bedrijfsleider is er ook wel, maar die heeft andere dingen te doen en als hij de andere kassa opent, blijkt het systeem soms eigenaardigheden te hebben die veel kassa-ervaring vragen. En dan gaat die kassa maar weer dicht.

Zo sta ik dan in de rij met mijn tas vol flessen bronwater. Ik kijk naar de aanbiedingen en soms koop ik er wat van. Er staan multivitaminen, vitamine C, paracetamol en een middel tegen taai slijmhoest. Het middel tegen het taaie slijm vind ik fascinerend. Je hoort daar nooit iemand over en toch komt het voor. Beide potten zijn even groot en even duur maar de ene zit maar half vol en de andere voor driekwart. Zo is er toch verschil, er is over nagedacht.

De ramadan is net begonnen en voor mij in de rij staan een paar vrouwen, sommige met hoofddoek om, die massa's bloem, zonnebloemolie en honing kopen. Ongeveer in de verhouding van een pak bloem bij twee flessen olie en zes potten honing. En dan drie tot zes pakken bloem per persoon. Wat zouden ze ervan maken? Iets dat lijkt op oliebollen of pannenkoeken? Lekker zoet en zonder suiker, van avondschemer tot ochtendgloren.

Ik zie ook een "digitale spaarpot." Dat treft, want binnenkort is er in Den Haag een conferentie van typografische computernerds over de hele wereld en ik heb beloofd iets te verzorgen waar de vrijwillige bijdrage voor de drank in kan.

De spaarpot is van plastic, in de vorm en het formaat van een weckfles, met een dikke draaidop erop. Het digitale zit hem erin dat de gleuf van de spaarpot twee beugels heeft die opzij schuiven als je er een munt doorheen duwt. De elektronica in de dikke dop weet wat de doorsnede is van elke Euromunt en zo kan worden gemeten en opgeteld wat er in de spaarpot zit.

De vrouw bij de kassa wil me mijn kassabon meegeven, "het is je garantiebewijs, drie jaar geldig" maar dat lijkt me onnodig. Werkt het, dan is het mooi, doet het niets dan is dat op zichzelf ook alweer leuk. Kijken of een van de ontwerpende programmeurs zijn miniatuurschroevendraaierset tevoorschijn haalt.

Op proef heb ik er een euro in gedaan. Die telde eerst mee voor een dubbeltje. Toen ik de dop eraf schroefde en de euro er nog een keer in deed, kwam de digitale stand daarmee op € 1,11

Daar gaan we nog veel plezier mee beleven.

Pizza meneer

2009-08-16T14:38:00.000-07:00

Bellen we voor pizza's of gaan we die zelf halen? Het is gemakkelijk om even te bellen maar als het aan mij ligt haal ik ze liever zelf. De pizzabakker zit maar twee straten verderop dus is het onzin iemand daarvoor op de brommer te laten komen.

Twee pizza's met mozarella en tomaat en nog een maar dan met ansjovis erbij. Klein, middel of groot? De middelste maat. Terwijl ik zit te lezen naast een machine die Ben & Jerry ijsjes koel houdt, blijkt dat het maar goed is dat we de bestelling niet hebben doorgebeld. Er is nog veel overleg nodig. Bedoel ik met "tomaat" dat er tomaten op moeten of tomatensaus? Ik zou pizza's "met tomaat en mozzarella" halen, dus dat moeten tomaten zijn denk ik, anders was het wel "tomatenpuree en mozarella" geweest. Zeker weet ik 't niet. Nog een vraag. Moet er oregano op? Ik denk het wel, pizza's zijn Italiaans en Italianen zijn van de oregano.

Op de zijkant van de ijskoelkast staan twee koeien geschilderd. Geen mooie beesten, niet zoals de zwarte stier die her en der in het Spaanse landschap staat, altijd als uitgesneden plaat, nooit in het echt trouwens. De koeien op de koelkast lijken me erg dik, monsterachtig vetgemest. Zou dat de eetlust niet remmen, zo'n logo op de kast?

Ze zijn klaar. Een tas hoef ik er niet omheen, maar ik zie dat er twee dozen zijn in plaats van drie. Blijkt dat er maar een pizza zonder ansjovis is. Die wordt nog bijgebakken. Ik mag een blikje frisdrank uitkiezen, maar dat hoeft niet, dat zou alles immers weer ingewikkelder maken. Je weet niet wat daar weer uit voortkomt. Als ik vraag of ik wel genoeg heb betaald, komt de jongen van de pizzabakker er achter dat ik inderdaad maar twee pizza's had afgerekend, dus dat kunnen we nog goedmaken.

Op de toonbank staat een tv waarop een film wordt vertoond met bovenin het scherm mededelingen over de lopende bestellingen. De wachttijd voor mij, Mr Meneer, is klaar.

Daaronder vallen twee mannen elkaar in de armen.

Drie mannen in Enkhuizen

2009-08-15T03:24:00.000-07:00

Terwijl Theo met zijn camera op zoek gaat naar het typische Hollandse licht in de namiddag, loop ik met hem mee langs de haven van Enkhuizen, door het Zuiderzeemuseum. Kleine oude huizen met goed doordachte presentaties van het verre verleden. De wereld van vroeger fotogeniek neergezet.

Ik vind drie mannen die ieder op hun eigen manier in gedachten zijn. Op een van de oude zeilboten zit een jongen, misschien moe van de lange dag varen. De grote kerels zitten op een andere boot samen aan het bier. Bij de door een stoommachine aangedreven museumwasserij loopt een jonge man kolen te scheppen.

Tegenover de ingang van het museum is een bruiloftsfeest bijna afgelopen en de ceremoniemeester ruimt alvast de ballonnen op.

Bruiloft voor drie

2009-08-15T03:19:00.000-07:00

Er is een bruiloft van drie mensen, twee mannen en een vrouw. Het zalencentrum verwelkomt het bruidsdrietal op een zuil langs de weg. Als ik de felicitatie nalees en probeer me voor te stellen hoe dat zit, zie ik de krijtstrepen voor de zuil. Zo te zien is het een riskante uitrit waar pas nog een aanrijding is geweest.

Sleur

2009-08-15T03:18:00.000-07:00

Kort voor ik de dijk langs de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder op rijd, passeer ik een hek dat al in geen tijden is opengegaan, hoewel een bord aangeeft dat de gemeentelijke vuilstort hier is, op werkdagen vanaf zeven uur. `www.stopdesleur.nl' staat er op het hek geplakt, maar die website bestaat niet meer, zie ik nu. Is de sleur intussen gestopt of was er geen beginnen aan?

Dagsoep

2009-08-13T10:53:00.000-07:00

Een restaurant langs de weg bij Badhoevedorp. Modern en chic.

Op de kleine kaart staat de 'Soep van de dag' voor € 6,50 en op de grote kaart die de ober me overhandigt staat de Zuppa del giorno voor een Euro meer. Zouden er twee soepen van de dag zijn? Ik denk dat er een tussentijdse prijsverhoging is geweest. Hoe dan ook, ik houd van dagsoep en dagschotels. Geen gedoe.

'Graag de dagsoep van € 6,50,' zeg ik, `en het geroosterd brood met tomaat, olijven en champignons.'

Terwijl ik een boek zit te lezen komt de ober nog even langs. Met een lichte buiging en een hand op de rug vertelt hij dat de dagsoep vandaag van venkel is gemaakt. `Dan weet u dat alvast' besluit hij.

Een poosje later zet hij soep en geroosterd brood op tafel. `In de venkelsoep zit verder nog ui, wortel en room,' is nu zijn toelichting, `en hij is wat pittiger.'

Mensen die dagsoep bestellen zonder te hebben gevraagd wat erin zit krijgen evengoed alle informatie. Maar wat zou hij bedoelen met `... hij is wat pittiger'? Pittiger dan gisteren, pittiger dan de dagsoep van € 7,50 of pittiger dan men normaliter van een dagsoep zou verwachten?

Het valt allemaal erg mee gelukkig.

Na de lichte maaltijd bestel ik een espresso. Er komt een klein kopje van dik porcelein en onderin het kopje zit een scheut koffie die al koud is geworden. Als ik de ober vertel dat de koffie lauw is, legt hij uit dat dit komt doordat de koffiemachine zojuist is schoongemaakt. `Hij staat nog maar net aan en dan zijn de kopjes nog niet warm.'

Ik vraag hem of het mogelijk is mij een warm kopje espresso te brengen en daarvan kijkt hij op. Het kan er bij hem niet in, lijkt het, dat een volkomen heldere verklaring voor de lauwe koffie me niet gerust heeft gesteld. Maar goed, hij neemt mijn kopje weg en brengt even later een goed hete espresso.

Boven zijn er drie toiletten met op zwarte deuren in moderne letters de woorden Dona, Uomo en Urinato.

Als ik weer verder fiets, zie ik de brievenbus van het restaurant open staan, met tweemaal het verzoek deze te sluiten. Waarom twee? Als hij open staat, zie je er twee, als hij is gesloten zie je er één. Je zou verwachten dat de klep vanzelf dicht gaat door een veer, of, als deze is versleten, dat die zou worden vervangen, maar de tijd die het kost om de veer te vervangen is gebruikt om de twee oproepen op de brievenbus te plakken. De postbode heeft er geen boodschap aan.

Ik fiets nog een stuk door een gloednieuwe wijk met kwasi oudhollandse huizen en kleine flats met rieten boerderijdaken. Veel mooie auto's maar geen mens te bekennen. Een zwaan stapt over de klinkers. Ik zou willen zeggen dat hij statig loopt, maar hij waggelt ook een beetje op die flapvoeten. Als ik een foto wil nemen, versnelt hij de pas en ademt zwaar, hees. Een waarschuwing.

Please don't touch

2009-08-09T10:38:00.000-07:00

Ook in Huis Marseille weten ze hoe je teksten bij foto's kunt opstellen.
Iemand "tekent postuum voor het begrip 'ontlading' met een dramatische schets."

"Achter de vage contouren van deze landschapsfoto kruipt een huiveringwekkend, naargeestig gevoel naar boven."

De tekst krijgt vat op me en ik zie de verbeelding van de dramatiek. Niet zozeer in de foto's van de expositie, maar in de strijd van een stuk vitrage tegen het licht, in een wenteltrap die zelf aanzet tot een wenteling van standpunt en in de waarschuwing voor het onheil dat me wacht als ik de lichtknoppen aanraak.

Jo'burg Foam

2009-07-31T01:26:00.000-07:00

In het FOAM hangen foto's van Guy Tillim die onder de titel Avenue Patrice Lumumba beelden verzamelde van gebouwen die in de vroege jaren zestig het zelfvertrouwen van de onafhankelijke voormalige koloniën uitstraalden. Nu is alles in verval. Een leeg zwembad met een mooi wit overhemd dat aan een waslijn wappert. Een ambtenaar in een kale kamer, die naar buiten kijkt terwijl de leesbril in zijn hand het licht vangt.

Toelichtingen die in het Foam bij de foto's worden gegeven, hebben vaak hun eigen taal. Een fotograaf doet onderzoek, is scherp in het vage en confronterend in het terloopse, dwingt de kijker een standpunt in te nemen en dergelijke. En toch staat er vaak wel wat dat ik graag wil weten.

Bij een gallerij kleine foto's van Tillim staat op de muur een toelichting gespoten die me de indruk geeft dat het de curatoren eigenlijk geen bal uitmaakt wat er staat.

"In 1990 ontvluchtte blanke inwoners in grote getale het centrum van Johannesburg."
Niemand die er nog even naar heeft gekeken en niemand die het wat kon schelen toen het eenmaal pontificaal op de muur stond. Ach, het is maar tekst.

"Voormalige bewoners zagen hun zelfgezochte gelijk in een stad die was overgeleverd aan plunderingen en rellen."

Zie je weleens ergens je zelfgezochte gelijk in? Kijk, daar zie ik mijn gelijk in! Zelf gezocht ook nog!

Daar stonden de flats die vroeger zo mooi waren, "waarin huurders [...] op hun eigen manier gingen bestuurden." "Tussenpersonen waren corrupt en verdwijnen met het geld."

In de overbevolkte armoe ontbreken "overheidslichamen", ook in "welgestelde gebouwen".

De vraag is tenslotte of "Johannesburg wederom een stad van uitsluiting wordt."

Ik vraag het me ook af. Uitsluiting moeten we niet hebben. Whatever.

Congrathulathiones

2009-07-14T04:38:00.000-07:00

Borstlap - Bennink - Glerum

North Sea Jazz 2009 was prachtig. Veel concerten gezien van Artist in Residence John Zorn met zijn band in diverse gedaantes. Wild, precies, een verrukkelijk pandemonium. Starvinsky Orkestar verdiende meer ruimte want er was net geen tijd voor het bloedmooie "Fragrant Moondrops." Eric Vloeimans was ongelooflijk en Benjamin Herman liep over de brede bühne te stuiteren -- ook als een bandlid van hem kalm een solo speelde, vloog hij er gillend omheen. Ongeremd enthousiasme en levenslust. Topturner. Als er een bar bij was had ik gezegd "I will have what he is having" maar op de sterke koffie van de Mobiccino-karretjes ging het voor ons al hard genoeg.

Han Bennink demonstreerde dat je, als je écht kunt drummen, genoeg hebt aan één trommel en je kunt zelfs zonder. Een vrolijke bezetene. Hij had de vader kunnen zijn van Michiel Borstlap (piano) en Ernst Glerum (bas) maar hij was de jongste hond van de drie.

Er gebeurt zoveel overal dat je hoe dan ook veel mist maar het zit niemand dwars, er heerst geen onrust, het is geen dolledinsdag-uitverkoop. En de organisatie zorgt voor een verbindend element dat je overal tegenkomt: achterlijke presentatoren. Altijd leuk voor het concert begint. Wat zal de gastheer nu weer uitkramen.

"Congrathulathiones!" roept er een tegen Stefano Bollani, een Italiaanse pianist die met zijn 36 jaar een prijs krijgt, de Paul Acket Award 2009 voor de Artist Deserving Wider Recognition. Verschillende juryleden komen aan het woord en in onberispelijk Nederlands vertellen die hoe goed Bollani is. Hij zit er grijnzend bij, kijkt vragend de zaal in zo van "kan iemand mij zeggen waar het over gaat?" tot de presentator alles voor hem samenvat in die ene, zelfverzonnen, min of meer Italiaans klinkende felicitatie.

Een presentatrice begint haar introductie met te zeggen dat we de zaal straks links moeten verlaten en ze wijst naar rechts. Tot iemand haar corrigeert en ze haar achterste naar ons draait en alsnog naar links wijst.

"Please put off your phone and give him a warm hand!" roept een ander als John Zorn opkomt. Als Silje Nergaard klaar is, roept de presentator dat Roy Haynes straks komt, dan bedenkt-ie zich en zegt "Oh nee, dat is morgen." Hij zoekt in zijn papieren en besluit het de zaal te vragen "jongens wat komt er over een uur? Oh... Charlie Haden, daar mag niet bij gefotografeerd worden."

Ik vraag me af hoe die mensen zich voorbereiden. Ze hebben maar één zaal bij te houden, een paar concerten op een avond maar het is heel gewoon dat ze perplex zijn als de musici opkomen. Wie hebben we dáár nu weer? Even kijken.

Steffen Schorn

Een vrouw zingt tijdens de cd-signeersessie met jongens van de tango-band Astillero

Kunstpraat

2009-06-26T09:19:00.000-07:00

N52 16.000 E5 41.283

Vlakbij Ermelo lagen grafheuvels verborgen in het bos. Je zag ze wel maar weinigen wisten dat het grafheuvels zijn, duizenden jaren oud. Als teveel mensen ervan weten, heb je meer kans op gekken met metaaldetectoren die erin gaan wroeten.

Dwars over een van de heuvels liep lang een pad, waardoor deze is uitgesleten tot twee halve heuvels. Nu is het pad omgeleid en als markering is een haag van taxus aangelegd.

Keurig. Een beetje truttig tuintje is geworden, maar goed. Wat wel erg is: de tekst op het bord erbij. Die taal!

"[...] De route, die de grafheuvel in tweeën splitste, blijft zichtbaar om de verstoring en daarmee de geschiedenis van deze plaats zichtbaar en voelbaar te houden. De taxushaag, veel voorkomend op begraafplaatsen, blijft in de bovenlijn waterpas waardoor deze in hoogte zal verschillen. De haag dient door deze ingreep niet alleen ter omlijsting en omkadering van de heuvel, maar heeft ook een eigen beeldende kwaliteit die zich verhoudt tot de glooiing van het landschap."

Verstoring en geschiedenis, zichtbaar en voelbaar, omlijsting en omkadering. De beeldende kwaliteit is eigen en verhoudt zich tot de glooiing. Waterpas op en neer.

Taal die je geest verdooft waardoor de schrijver denkt dat je stil bent van bewondering.

Zou de persoon die de tekst heeft gedicteerd een Hoofd Groenbeleid zijn die graag naar exposities gaat met conceptuele kunst, liefst bij de opening? Of een tuinboer die eigenlijk landschapsarchitect wil heten? Heeft hij of zij op de dag dat dit geschreven werd verder nog een klap uitgevoerd?

Fotobeurs

2009-03-11T06:44:00.000-07:00

Beurs voor professionele fotografen in Utrecht.

Een Amerikaanse geeft een paar keer per dag een vlotte demonstratie van Lightroom. Ze doet het bij vlagen grappig en het is prettig om tussen alle rumoer, kleur, letters en gesprekken van de stands even teruggetrokken met een kop koffie tussen haar publiek te zitten.

Ik zie meer mensen die zich stil en passief min of meer verdekt opstellen. Een ranke vrouw bij een bedrijf dat biometrische fotografie presenteert. Ze weet er niet veel van, al doet ze doordeweeks de administratie, maar het is genoeg dat ze er staat terwijl haar collega's aan een tafel met klanten overleggen. Een man aan een tafel die kalm in de verte staart, zich misschien een vakantie van jaren geleden herinnert.

Misschien zou zo'n beurs van zichzelf veel stiller en simpeler moeten zijn, zodat de bezoekers zich meer uit kunnen leven.

Iceman in the Vondelpark

2009-02-23T10:45:00.000-08:00

Amsterdam, 21 February 2008

Wim Hof aka 'The Iceman' was interviewed by a Channel Four team in the Amsterdam Vondelpark last saturday. He has just returned from a trip to Tanzania where he climbed the 5,891.8 metres (19,330 ft) of Mount Kilimanjaro dressed in just his sandals and a pair of shorts. And last year he set a new world record, standing in ice for 72 minutes in New York.

Amazing, compared to another Dutchman, Beau van Erven Dorens who planned to promote his book "Pijn" (Pain) by diving into the Amstel canal in December last year. After ten minutes of bravery he needed a team of policemen and fire brigade trucks to rescue him from the cold canal. And the water wasn't even freezing.

During many years of training, Wim Hof has taught himself to be cold blooded. It involves exceptional physical discipline and the addictive pleasure of success under stress that long distance runners know so well.

Even the Iceman knows when to quit, though, like two years ago when his toes froze up. But that was while climbing Mount Everest in extreme cold, again wearing just sandals and shorts. No socks.

This saturday, he didn't dive into the pond of the Vondelpark. It may have been cold for us, but not cold enough for the Iceman.

Blikschepper

2009-02-23T04:58:00.000-08:00

[foto's: Hans Franz]

Elke keer dat hij vanuit CS Amsterdam binnenstapt, maakt hij een foto van de Nicolaaskerk. De kerk staat er altijd onbewogen en toch anders op en ook de wereld is steeds een nieuwe.

Zaterdag was het licht zo mooi dat we lang op dezelfde plaats bleven staan kijken. De opkomende zon straalde om het stationsgebouw en het licht werd nogeens gereflecteerd door de glimmende tramrails. Ieder die het plein overstak liep door bundels goud licht, vrijwel niet te vangen met de camera maar het gaf niet, gewoon daar te staan en het mee te maken was al schitterend. Wat een feest om ogen te hebben, te kunnen zien.

Verderop hingen gelovige jongeren een spandoek over het informatiebord van de herinrichting van het stationsplein. In hun wereld gaat het niet om kleur maar om een simpele keuze tussen goed en kwaad, God of duivel, voor altijd in de hemel of eeuwig in de hel.

Ik spreek met een van de jongens. Een beleefde jonge man, mooie oogopslag. Hij geeft me een Engels boekje op handpalmformaat, "The Atheist Test" en hij vertelt me waar het over gaat. In het boekje wordt bewezen dat de evolutietheorie niet kan kloppen en dat God de wereld wel degelijk in zes dagen heeft geschapen.

De redenering: de mens heeft het colablikje uitgevonden. Zou het colablikje ook door evolutie kunnen ontstaan, gewoon door duizenden jaren te wachten? Nee toch! Dus is er een schepper, is er een God!

Voor wie op pagina 1 nog niet overtuigd was, staat er op de volgende bladzijde het bewijs dat de banaan nooit 'toevallig' kan zijn ontstaan maar wel degelijk is geschapen en wel voor ons:

1) de banaan is voor de menselijke hand gemaakt
2) het oppervlak is stroef, dat ligt goed in de hand (dat je lelijk kunt uitglijden over een bananenschil wordt hier even onvermeld gelaten)
3) je kunt aan de buitenkant zien of het binnenste eetrijp is
4) er zit een handig knopje aan om de verpakking open te breken
5) er zitten perforatielijnen in die makkelijk openscheuren
6) biologisch afbreekbare verpakking
7) gemaakt voor de menselijke mond
8) ronde punt, gaat er makkelijk in
9) is aangenaam op de smaakpapillen
10) krom, schuif je zo door

Ik vind dit wel een griezelige logica. Ik krijg het gevoel dat de schepping wordt platgeslagen en versimpeld. Zo kan een geestelijke die een misdienaar misbruikt redeneren dat het past, voorhanden is, goed smaakt en dus allemaal zo is bedoeld.

Op de volgende pagina staat dat ons netvlies maar liefst 137 miljoen lichtgevoelige cellen heeft. DUS! Ik begrijp wat er wordt bedoeld, maar om nu in God te geloven omdat die veel meer kan dan tot tien tellen...

Ik denk dat God bestaat, maar stel ik kom straks in de hemel en ik begroet hem met de woorden "dag! ik heb altijd in u geloofd hoor! ik dacht zo, het blikje cola is door de mens geschapen, en u heeft ons geschapen, ja toch?" -- dan zucht hij, kijkt Maria aan en die zegt "volgende keer een dagje langer over de schepping doen, dit was broddelwerk."

Kleurspaghetti

2009-02-04T02:42:00.000-08:00

"Wie moet straks die kabels uit de knoop halen?" vraag ik aan de mannen die de haspel met elkaar afrollen. De steeds groter wordende kluwen kleurige slangen op de grond wordt straks gewoon weggegooid, vertellen ze me. Ze hebben slechts een handvol kleuren nodig, maar als ze van elke kleur een haspel meenemen staat de hele gracht vol. Dan maar een waar alle kleuren op zitten en wegdoen wat overbodig is.

Ik stel me voor wat er zou gebeuren als iemand zo'n kluwen kostbaar wegwerpmateriaal midden in de hal van een kunstacademie zou leggen, met spotjes erop. Een apparaat erop aansluiten waardoor uit een van de slangen toneelmist stroomt.

Ik kan er niet bij weglopen. Zo'n grauwe dag in een wereld met weinig kleur en daar middenin drie mannen met de regenboog op een reuzenklos. De slangen gaan straks onder de grond waar ze, verborgen voor het licht, geen kleur meer hebben. Er worden later glasvezelkabels doorheengetrokken voor datacommunicatie.

Website van het bedrijf: Van den Berg Infrastructuren

Accordeonist

2009-02-02T05:42:00.000-08:00

Zaterdag keek hij tegen de felle maar kille zon in terwijl de snijdende oostenwind met de stroom van de Kostverlorenvaart mee blies. Naast de deur van de Aldi. Z'n muziek blijmoedig, een herhaling van telkens dezelfde reeks noten die door de herhaling experimenteel leek, alsof er ergens een draaimolen op hol was geslagen en er geen kind meer op of af kon.

Ik mocht een foto van 'm maken maar zijn hoofd leek wel uit steen gehouwen en zijn ogen bleven verborgen in het duister onder de klep van z'n pet.

Vandaag is het nog kouder onder de grijze lucht. Als ik met m'n camera bij hem kom is hij net bezig zijn spullen in te pakken. Hij speelt nog wat laatste noten tot ik m'n foto's heb gemaakt en dit keer kijken we elkaar aan.

"Samen boeken wij succes"

[English:
I saw him last saturday already when he played at the same spot next to the entrance of the ALDI very-low-budget supermarket. It was quite cold then with a fierce eastern wind along the canal but it was very sunny as well and his face seemed made of stone. His eyes remained in the dark under the rim of his hat. He played a happy melody but it was short and he played it endlessly in repetition, as if somewhere a merry-go-round had gone berserk and no kid could climb or leave it anymore. Next to where he sat, there's a sign on the postbox saying NO NO meaning the tenants there don't want commercial folders nor any mail without their name on it.

Today it's colder but no sun and the sky is grey. I saw him playing there again but when I approached, he was just leaving. He played some last notes for me until I'd made my pictures and this time our eyes did meet. The truck next to him says "together we will be successful" (literally "together we book success" referring to it being a bus from the public library).
]

Ontkleed haar!

2009-01-29T10:28:00.000-08:00

In de keuken bij de wijnglazen zie ik een oud ding van papier. Geen idee hoeveel jaren geleden het, langs de naden in driën gevouwen, in de binnenzak van een man (of vrouw) werd meegedragen. Opengeslagen toont het een vrouw in bikini en als je een strook papier wegschuift komt ze naakt te staan.

Veel is er niet aan te zien en dat vind ik het mooie aan haar. Die paar stippels en de scherp gedrukte letters.

"De mooiste vrouw van de wereld... ontkleed haar... nadruk verboden"

Alles is er even mooi aan, vind ik, inclusief de informatie dat nadruk illegaal is. Juist dat.

Ik denk dat het ouder is dan het lied "Déshabillez-moi" van Juliette Greco uit 1967.

Ook erg spannend en mooi gezongen door Wende Snijders!

"Wie is tegen Obama?"

2009-01-20T08:34:00.001-08:00

Vanochtend op Utrecht CS. Twee journalisten van radio 1, op zoek naar mensen die tegen Obama zijn. Ze lopen er een beetje verlegen grijnzend bij. Ik heb ze een poosje gevolgd maar ze konden geen tegenstander van Obama vinden. Mooi werk, een dagje samen op pad, een foto van Obama en "Wie is tegen obama?" eronder printen, een bord timmeren, en gaan. Microfoon, zender, fototoestel en wie zich meldt komt meteen in de uitzending.

Een relaxte dag werk op CS.

Ik had het wel heel erg spannend gevonden als ze met dezelfde uitrusting een dagje in de Bijlmer waren gaan shoppen. Die Hard With A Vengeance.

Frederik

2008-12-08T08:55:00.000-08:00

Ik kan me enorm aan hem ergeren maar voel me dan betrapt, want wie weet erger ik me aan dingen die me aan mezelf doen denken. Vanochtend kreeg hij een auto te leen van de garage. Een klein auto'tje, een soort vierpersoons broodtrommel. Het ding een auto noemen is al een beetje belachelijk, maar hij noemt het consequent een wagen. Gedragen uitgesproken, met een lange a, alsof het een slee met zes deuren is.

Zo spreekt hij. Plechtige woorden voor alledaagse dingen. Hij vertelde me eens over zijn kleuteropleiding, waar hij een bijzonder contact had met Theo, het schoolhoofd. Een voormalige Jezuïet die was uitgetreden en daarna in het onderwijs was gegaan. Jong blijven, met de jeugd omgaan. Pas later realiseerde ik me dat hij had verteld over zijn kleuterschooltijd. Was hij echt zo'n vroegwijs ventje die bij de sigaren rokende directeur op een stoel klom en luisterde naar diens bassende stem, twee dromers bij elkaar?

Plezier heeft hij wel met die rollende broodtrommel. Liefst zet hij de stoel zo ver mogelijk naar voren en haalt grijnzend grote auto's in, auto's die zich aan de maximum snelheid houden. Hij parkeert aan de gracht voor zijn huis, rijdt de "wagen" secuur tot aan de kadewand alsof zijn achterbumper anders nog op de straat zou uitsteken en klapt na het uitstappen een voor een de achteruitkijkspiegels naar binnen. Dan zie ik hem naar de overkant lopen. Met de sleutel in z'n hand sluit hij op afstand de portieren en daarna steekt hij weer over om met de hand te testen of de deuren echt op slot zitten.

Als ik hem een stomp geef omdat ik me voor 'm geneer, lacht hij me uit. "Wie denk je dat je slaat?" zegt hij, "Niemand ziet me! Er zit een ik in Frederik."

Elkes muziekontbijt

2008-11-18T05:53:00.000-08:00

Het is vroeg donker en in de regen is het zicht slecht op de smalle binnenwegen van Thedinghausen. Als we in Werder bijna de sloot in glijden, wordt het tijd om een slaapplaats te zoeken. Het pension van Elke en Robert (Achimer Landstraße 10) ziet er knus uit. In de hal wemelt het van de decoraties, vooral veel sierborden aan de wand. Bij de telefoon zit een grote pop, de "Sekretärin" van het logement.

In mijn kamer staan twee vitrines met souvenirs die Robert en Elke van hun vakantietrips hebben meegenomen. Er is een grote brede kast met schuifdeuren met de garderobe van Elke. Boven heeft Hans een kleine slaapzaal voor zichzelf en daar kijken we naar de film Control. Prachtig, die gestileerde beelden, in contrast met de ouderwets gezellige inrichting van het pension.

's Ochtends staat een uitgebreid Frühstück klaar in de kleine eetzaal en Elke verzorgt live muziek. Ze treedt al tientallen jaren op met haar eenpersoonsorkest. Je zou het niet verwachten van zo'n oud mensje maar ze heeft haar flinke drumcomputer zelf geprogrammeerd en ze speelt op een elektronische accordeon met veel ingebouwde samples van instrumenten en effecten. Bij bruiloften en partijen in de regio is Robert haar roadie, al valt het sjouwen van de luidsprekers hem de laatste jaren wel steeds zwaarder.

Het is een vrolijk stel. "We zijn al 50 jaar samen maar we hebben nog nooit gedacht aan scheiding, alleen aan moord!" lacht Robert, terwijl Elke wijst naar een drinkglas waarop "Vorsicht: Glas!" staat geschreven. In de vensterbank staat tussen de vele kamerplanten een houten bankje waarop een pop zou kunnen zitten en op de zitting liggen gedroogde zaden. "Zaadbank" staat erbij op een briefje.

Bremer Kai

2008-11-18T04:19:00.000-08:00

We willen niet per se naar Hamburg maar als je op weg gaat, is een hulplijn naar een denkbeeldig doel handig omdat je dan een eind van huis komt. Onder de grauwe lucht liggen de voorsteden erbij alsof het altijd regent. We doorkruisen Hamburg. Willen we hier blijven, een plek zoeken voor de nacht en dan de stad in? Hebben we hier wat te zoeken of rijden we net zo lief verder? Wat brengt ons hier? In de buurt van de haven is het druk, groepen toeristen lopen naar bussen voor een rondrit of stappen op de boot om het havengebied te zien.

We rijden door kale stukken van de haven. In de punt van een oud veemgebouw aan de Bremer Kai is een museum voor de scheepvaart maar het ziet er gesloten uit. Museum der Arbeit staat er op een machine voor het gebouw. Het is niet duidelijk wat dit apparaat vroeger deed. Blazen, takelen, spuiten en rollen, alles zit erop en eraan maar nu het niet meer werkt lijkt het zelf te zijn vergeten waar het ooit voor heeft gediend. Aan het andere uiteinde van het langgerekte oude gebouw wordt nog gewerkt. Een man met fel oranje jas en een donkerblauwe muts komt kijken als we fotograferen. "Hee, doe mij niet op de foto!" roept hij, "of het gaat je geld kosten!" Ik berg m'n camera op maar Hans gaat door en roept terug "Ik ben hier aan het werk, dus wie moet er nu betaald worden?"

Dat breekt het ijs en we mogen het gebouw binnen. De man met de oranje jas woont hier in een huis van vier verdiepingen en een kilometer lengte. Zijn hele leven heeft hij gevaren, lijndiensten, vooral vracht, overal geweest en alles meegemaakt. Blind aan een oog, een handvol tanden kwijt maar vol verhalen. Toen hij stopte met varen wist hij dat hij dicht bij het water moest blijven en hier, op de landtong in zijn havengebouw, is de zee nooit ver weg. Als hij uit het raam kijkt herkent hij alle schepen, hij weet waar ze vandaan komen, van wie ze zijn en waar ze aanleggen.

In de statige kamer waar de architect dagelijks met de aannemers vergadert laat hij ons de tekening zien van het gebouw. De laatste jaren was het in verval maar nu wordt alles hersteld. Oude tegelwanden worden gerestaureerd en nieuwe gemaakt met antieke tegels van elders. Wat er straks in komt is hem nog niet duidelijk. "Wonen is hier lastig voor de meeste mensen," vertelt hij, "want als het hoog water is, dan staat alles blank buiten, tot anderhalve meter tegen de gevel op."

Glunderend vertelt hij van een reis naar Amerika. Op de heenweg was er een luie kok aan boord en de bemanning werd zo woest dat de kok voor zijn leven vreesde. De kapitein liet de kok als eerste van boord toen ze waren aangekomen en hij nam een nieuwe kok aan die in de beste hotels had gewerkt. De bemanning dreigde 'm te vermoorden als-ie niet beter voor ze zorgde. "Wat een verschil! 's Morgens om vier uur stond hij verse broodjes te bakken." Met z'n handen doet hij voor hoe de bolletjes werden gekneed en op de bakplaat gegooid. "Smullen!"

Het mooiste was het op de Samoa eilanden. "Maar er was toen nog geen haven voor ons. We gingen voor anker midden in het koraalrif. Dat grote anker lieten we zo in het koraal vallen! Dat kun je je nu niet meer voorstellen..."

"Ik wilde bij de schepen wonen en ik heb net zo lang rondgebeld tot ik dit plekje vond," vertelt hij. "Ik heb alle sleutels, een kamer voor mezelf en ik houd een oogje in het zeil. Aan de overkant van het water woont m'n vriendin met ons dochtertje van acht. Ik kan haar naar school zien fietsen, elke dag, ze fietst op haar dooie gemak."

Zilt

2008-11-07T13:21:00.000-08:00

De zon schijnt maar het is koud. Het restaurant aan het strand van IJmuiden is vrijwel uitgestorven. Een stel zit bij de ingang aan een tafel, een gezin zit rechts van me kaarten te schrijven voor een oom en tante die morgen 45 jaar getrouwd zijn. De jongste van de twee kinderen kruipt wat rond hoewel ze ook goed kan lopen en rennen.

Ik lees "A Widow for One Year" van John Irving, bladzijde 75 van de 592. Een vrouw die haar twee zoons, tieners nog, verloor, staat op het punt een jongen te verleiden die haar aan haar zoons doet denken. De jongen is verliefd op haar en voelt zich bij haar volmaakt gelukkig. "I feel complete," zegt de jongen. "I'll show you complete," antwoordt zij. Het klinkt als een belofte en als een waarschuwing.

Als ik naar buiten kijk, zie ik op het verlaten terras vier grote vazen met goudvissen op een steigerhouten tafel staan. Op de hoek van de tafel een kinderstoel van hetzelfde hout. Ik stel me voor hoe het zou zijn als het kind dat binnen speelt, daar zou zitten en over de vazen heen naar de zee zou turen.

Onbereikbaar

2008-11-03T02:16:00.001-08:00

In m'n droom wilde ik hem opbellen, want ik realiseerde me dat ik hem al langer dan een paar dagen niet had gezien, wat eigenlijk gek is omdat ik nu vlakbij woon. Het drong niet tot me door dat hij zestien jaar geleden is overleden. Ik werd erg ongerust maar slaagde er niet in hem aan de lijn te krijgen, sterker nog, ik kon z'n nummer niet eens vinden in mijn mobieltje... in de adressenlijst tikte ik J, O, H,... maar zijn naam leek er niet in te staan. Ik pakte toen een schoen van 'm, een zwarte bolle schoen zo groot als m'n bovenbeen en hield die tegen m'n oor alsof ik 'm zo zou kunnen horen, zoals je een zeeschelp tegen je oor kunt houden om de zee te horen ruisen. M'n kind lag, een grote baby nog, in een wieg bij me, zag me met die grote zwarte schoen aan m'n oor en schrok, krijste het uit.

Lattegeluk

2008-10-31T07:55:00.000-07:00

Goeie prachtige koffie waar je ogen wijd open van gaan. Hoe druk het ook is, de koffiemakers nemen voor jou de tijd die het kost om het te maken zoals het hoort. En soms zoals het kán. Als alles meezit. Dat is niet iedereen gegeven en dat maakt het juist leuk. Altijd koffie voor een verwende smaak en af en toe een Grootse Kop waar je dromerig van wordt. De dikke roomgestoomde melk wordt zo over de sterke koffie gegoten dat je een vorm ziet die zelfs blijft als je van de koffie drinkt. Coffee Company, Berenstraat. De plek waar de zon pas echt opgaat.

Op de Utrechtsestraat is een koffiemaker die het ook zo kan, maar z'n collega's willen niet dat-ie het doet. Voor je het weet willen de klanten geen koffie als hij er niet is...

[reactie van Jac Trum:
Koffiemachines bevonden zich bij mij tot voor enkele jaren terug in het gebied Moulinex of Philips. Onze bulkkoffie zetten we nog steeds met een apparaat van Philips (metalen thermoskan). Maar de behoefte aan af en toe een enkel kopje werd steeds groter, vooral omdat ik boven mijn kantoor heb en Marjan niet zo'n koffieliefhebber is. (Vrouwen drinken thee en wanneer je het dan over keuzes hebt!...) Dus kwam er een Senseo en ging de discussie bij mij vooral over het merk en de soort pads die je daarvoor kunt kopen.

Intussen zie ik hier op de Grote Markt een winkel verschijnen die alleen maar koffiemachines verkoopt, tegen prijzen waarvoor je een dikke computer neer kunt zetten. Ook de Bijenkorf heeft een aparte afdeling met alleen maar koffie en koffiemachines. Tabakshandelaar John Bodar uit Breda wijzigde zijn naam van 'Het Pijpenhuis' in 'De Compagnie' (om obvious reasons:-) en richtte zijn winkel helemaal opnieuw in, met een klimaatkamer voor allerlei 'toebaccoes', heuse Cubanen en ander duur spul en daarnaast begon hij met het in de winkel branden van koffie in allerlei mixen. Wanneer ik bij hem een kopje koffie ga drinken is dat een hele ceremonie en ik krijg er steevast een klein glaasje likeur bij. Lekker! Dat laatste is overigens niet de reden dat ik hem heb voorgedragen voor de KvK prijs van de meest innovatieve ondernemer van het jaar in West-Brabant, want hij is echt een ondernemer die nadenkt en voorop loopt in marktontwikkelingen.

Op de KvK kon ik vroeger bij het ontvangen van een gast volstaan met de vraag 'Koffie of thee?', maar dat voldoet niet meer, sinds we een geavanceerd apparaat van Douwe Egberts hebben staan. Daarin kun je niet alleen kiezen uit koffie (in 3 sterktes), cappuccino, espresso, verkeerd, chocolade en choco-deluxe (geweldig lekker, maar je wordt er zo vet van als een varken) maar de koffie wordt ook nog eens uit bonen gemalen waar je bij staat. De producten die er uit komen zijn hemelstrelend! Probleem is alleen dat de secretaresse die even wordt weggestuurd voor een kopje koffie een kwartier onderweg is.]

Berenzwaan

2008-10-31T06:54:00.000-07:00

Tussen de Elandsgracht en de Berenstraat (zijstraat Prinsengracht) poetst een zwaan zich voordat-ie onder de Berenbrug doorzwemt.

Hesdy

2008-10-31T06:42:00.000-07:00

Hesdy Artist heeft het portret dat ik van hem maakte laten inlijsten. Ik vind het zo mooi gedaan dat het voelt alsof de print die ik hem kado deed een nieuw en eigen leven heeft gekregen.

[John uit Phoenix schrijft: "Nice collaboration. I like the portrait and even the bust looking on although the latter tries to look uninterested."]

Boekuitbarsting

2008-10-28T04:13:00.000-07:00

Tijdens de demonstratiedag in de Sint janskerk geeft een van de leden van de Goudse boekbindersgroep boekenleggers weg en je kunt er je naam in goudfolie op laten drukken. Op een proefdruk zie ik dat er net iemand is geweest met vrijwel dezelfde achternaam als de mijne, met de voorletters van m'n vader. Zou dat verre familie zijn?

Ik zoek hem op, een grijzende man man in een donkere lange jas. "Familie kunnen we niet zijn," zegt hij, "mijn familie is van adel en we stammen uit Frankrijk. We waren Hugenoten die in 1685 naar Nederland vluchtten toen Lodewijk XIV het Edict van Nantes uit 1598 herriep." Dat verhaal hoor ik ook in mijn familie, vertel ik hem, maar we zullen niet verwant zijn want wij zijn niet van adel. "We hebben zelfs een familiewapen," zegt hij, "en daar staat een kelk op. Dat symboliseert dat we schenken." Dan zijn we zeker geen familie, want in die van mij wordt meer gedronken.

Op een van de tafels van de boekbinders kom ik m'n achternaam weer tegen. Peter Goddijn heeft een boek geschreven over westerse technieken van boekbinden en een van de meesterboekbinders heeft een passende band vervaardigd waarbij voorbeelden van de vier belangrijkste bindwijzen diagonaal zijn doorgezaagd en zo in voor- en achterplat van het boek verwerkt dat het lijkt alsof ze deel uitmaken van het boek, er als het ware dwars doorheen zijn gestoken. "Dit boek bárst letterlijk van de voorbeelden," licht de maker toe.

Alle boekbinders van het gilde hebben een of twee exemplaren van de Goudse bijbel in eigen stijl gebonden voor een expositie. Nel de Blooy heeft haar bijbel in een Engelse band gevat, in blauw geitenleer met schutbladen van Il Farino uit Firenze. Het diepblauwe geitenleer omspant het boek net niet: de rug is open zoals een galajurk en toont de knalrode vissenhuid. Ook het voorplat is rood waar het blauw er vanaf lijkt te zijn gescheurd.

Roseanne Barr: fierce and funny

2008-09-28T10:11:00.000-07:00

Via slackeruprising.hypernia.com is Michael Moore's documentaire over de verkiezingen van 2004 te zien. De stukjes met ernstige mannen die zichzelf op gitaar begeleiden wat sneller doorspoelen natuurlijk, net zoals Joan Baez met het Finse volkslied. Was Frank Zappa er nog maar om dat van hen over te nemen.

Het stuk (precies op 1:30) met Roseanne Barr's felle en grappige speech heb ik meermalen bekeken. Fantastisch!

Septemberlicht

2008-09-19T22:00:00.000-07:00

Met tekst van "September Song" in m'n hoofd fiets ik door de stad. Het licht lijkt in september meer kleur te kunnen verdragen, zegt een vriend. Die magie gaat aan veel mensen voorbij. De meesten denken terug aan de zomervakantie en ze vinden deze maand koud worden.

Een meisje rookt een sigaret tijdens de pauze van haar werk. Net als ik bedenk dat ik mijn flitser erbij moet pakken, wordt ze binnen geroepen. Nog even staat ze stil, dan gaan de stalen deuren dicht. Wat voor werk wordt daar binnen gedaan, vraag ik me af.

Mij maken deze septemberdagen tegelijk ongerust en blij. Een rijkdom aan licht die ik elke dag opnieuw kan besteden maar wat ik er voor koop is met zonsondergang verdwenen. En die zonsondergang komt steeds vroeger.

En met wie breng ik de dagen door?

And the days dwindle down
To a precious few
September, November
And these few precious days
I spend with you.

[Kurt Weill / Max Anderson]

Kaderburen

2008-09-08T00:15:00.000-07:00

Drie buren tijdens Openbare Werken.

Nazomerdroom

2008-09-01T18:47:00.000-07:00

Na wat tochten met vrienden ga ik voor het eerst alleen varen met de kleine vlet die we samen kochten. Kalm door de grachten naar het centrum, langs kades waar mensen met elkaar op terrassen zitten, links om het Centraal Station, over het IJ voorbij de veerboten, de stad weer in, over de Amstel waar ik de boot aan de ketting leg om een cappuccino te halen, achterlangs het Olympisch stadion en verderop via de Kostverlorenvaart weer terug naar de ligplaats aan de Admiralengracht.

De foto's, gemaakt vanaf m'n zitplaats bij de buitenboordmotor, hebben een andere invalshoek dan wanneer er meer mensen aan boord zijn, ziet John. "Much closer to the water and at a different angle than when you were a passenger in the boat. Also here I felt the color photos better captured something about the water than did the black and white. The water was dark but appeared to be massive and pushing back against, what? the sky? the buildings?"

Op de hoek van de Ruysdaalkade en de Jozef Israelkade zit een kleine grijze vrouw in het gouden avondlicht te dromen. Ik zet de motor uit en het is stil. Ze vertelt me dat ze voor het eerst in lange tijd weer op deze plek zit.

Toen ze jonger was, woonde ze samen met een vriend op hun woonboot en ze hadden een kleine boot zoals de mijne waarmee ze gingen varen. Vaak kwamen ze hier, waar midden in de stad zoveel ruimte is, waar vijf grachten samenkomen en waar het zonlicht laat in de zomer zo bijzonder kan zijn.

Vanavond was ze met vrienden van een spirituele gemeenschap in de buurt toen ze er even alleen uit wilde. Wandelend kwam ze terug op deze plek.

De bank stond er nog en het licht was er weer.

Berenherfst

2008-08-10T05:18:00.000-07:00

De zomer flirt met de herfst. Tussen de voortsnellende wolken door is het warm, de wind is niet koud en de regen drijft over.

"It was a perfect fall day, and the air had the tang of a crisp apple. They'd been forecasting rain, but you didn't even have to look at the sky to know that it wasn't going to rain that day. It felt in fact as though it would never rain, or turn any colder than it was now. The days wouldn't get any shorter, either. It felt like eternal autumn, stretching out in front of us until the end of time.
Everybody's favorite season, and you always think it's going to last forever. And it never does." [Lawrence Block, "Even the Wicked"]

Een meisje is een dag met haar tante in Amsterdam. Ze vragen me of ik met hun kleine Canon Ixus een foto van ze wil maken en ik pak er ook mijn camera bij. Het wordt een prachtige dag.

Thermacam

2008-08-03T21:45:00.000-07:00

In het Nemo kun je met elkaar naar een spiegelbeeld van een warmtesensor kijken. Met andere ogen.

Stedelijk

2008-08-03T21:11:00.000-07:00

In het Post CS gebouw waar het Stedelijk Museum tijdelijk zit, zie ik tussen twee traptreden een oude sticker van Michael Jackson. Een hoek begint los te laten, een stuk linksonder is al weg. Wanneer is sticker die daar geplakt? Zit die daar al van ver voor de kunst? Iemand heeft er met rode stift markeringen op gezet en die maken het zwart-wit beeld sterker, vind ik.

Boven is het een feest van beelden, animaties, muziek-clips en korte documentaires. Foto's in lijsten, op metaal en met simpele prikkers op een muur gestoken. Spannende en inspirerende dingen, soms met malle teksten erbij als uitleg: "In zijn groots opgezette fotocollage Negatives gebruikt [hij] de achterkanten van Polaroidfoto's, die hij van rondtrekkende fotografen wist te bemachtigen. Hij gebruikte ze als basismateriaal voor een samengesteld beeld van de worsteling van de fotografie in haar centrale rol als bemiddelaar tussen de eigen identiteit en wettelijke regels in Zuid-Afrika."
Het "groots opgezette" had weggekund. Als dat grootse de kijker niet was opgevallen dan maakt het ook niets meer uit of je het er op een klein bord naast zegt. "Wist te bemachtigen" -- vertel van de listen en de offers of houd het simpel. Je eigen identiteit en je identiteitspapieren, ja daar kun je lang over peinzen, maar heeft de fotografie al worstelend een centrale rol als bemiddelaar in Zuid-Afrika? Dat klinkt als een uitspraak van Olivier B. Bommel, als u begrijpt wat ik bedoel.

Balls

2008-08-03T20:34:00.000-07:00

In de deuropening van een oud hoekhuis staat een man met ballen in z'n hand. Hij draait zich juist om als ik een foto van 'm maak en hij laat me zien wat hij kan. Z'n Finse vriendin komt erbij en ze gooien kegels over terwijl hij balanceert op een metalen paddestoel, rood met witte stippen. Hun baby speelt in z'n box op de stoep voor het huis. Deze week gaan ze trouwen.
Ik stuur de foto's naar John in Phoenix en van alle beelden vindt hij die in de deuropening het sterkste. "Just a man and his balls."

Havana Oostvoorne

2008-07-28T13:22:00.000-07:00

Als je de zee in gaat kom je er met een neus vol algen weer uit. Nog een reden om op het strand te blijven.
Een man is al bruin genoeg en hij bekijkt anderen die roerloos liggen te dromen. Een andere man heeft een kleine klapstoel mee zodat hij niet in het zand hoeft en het liefste zat hij ook uit de zon, denk ik. Met zijn pak aan is het op werkdagen een man met kalm gezag en ook hier vind ik hem een luie oude leeuw, de baas van het stel die het te warm vindt om de baas te spelen.

Touwgeluk

2008-07-24T03:03:00.000-07:00

Op de site van Flying Confessions kun je volgen waar ter wereld documentairemaakster Jennifer Fox is geweest voor het maken van haar film en je kunt heen en weer klikken naar veel clips. Een lange videotocht van een self made vrouw die haar onafhankelijkheid te vuur en te zwaard verdedigt en zich toch langzamerhand gaat afvragen of de avontuurlijke relaties en affaires met minnaars op diverse continenten genoeg zijn voor haar. Ze voert inspirerende vriendinnengesprekken in Afrika, India en Amerika. Een van de thema's is het opgekomen verlangen om zelf een kind te krijgen. Wil ze het wel? Is ze blij als ze eenmaal zwanger is van een verre vriend die niet haar grote liefde is? Is ze ontroostbaar als de zwangerschap niet doorzet? Ze leeft een fantastisch verhaal waar veel vrouwen over dromen en het kost haar net zo veel moeite als anderen om gelukkig te zijn.

Annie Leibovitz vertelt in "Life Through a Lens" hoe druk ze was met fotoshoots op alle hotspots ter wereld met de sterren van onze westerse wereld toen ze zich ineens realiseerde dat ze kinderloos was. "Gladvergeten kinderen te krijgen," zegt ze.
Meteen daarna zie je Annie met camera in een ondiep zwembad staan en de door haar gewenste kinderen springen vanaf de kant een voor een naar haar lens.

Dit geluk leek me geregeld door haar productieteam. Als die in een handomdraai een fanfare in de prairie zetten, een privéjet of een dierentuin regelen, dan is een nest kinderen zo vol. Verder wel een inspirerende film door de korte flitsen van simpele snapshots. Het grote werk, van charismatische acteurs in koningskleren bij paleizen, de rocksterren en wereldleiders, dat gaat aan me voorbij. Whoopi Goldberg, van wie je verwacht dat ze grappig is, is het ook. Over de fotoshoot van haar in een ligbad vol melk: "cats followed me for weeks."

In de Berenstraat drink ik cappuccino op het smalle terras van de Coffee Company, een bruine stokbrood oude kaas van de kiosk aan de overkant op schoot. Vroeg in de middag, eerste kop van de dag, zo sterk en lekker dat ik me op slag gelukkig voel. Met wijd open ogen zie ik de mooie mensen uit deze buurt door hun alledaagse omgeving wandelen en fietsen.

Twee deuren verderop is een kapper. Jess, de zwarte hond van de eigenares ligt voor de deur met naast zich een kort stuk wit touw met twee knopen erin. Tot voor kort haar grote en intense vreugde, dat touw. Als je riep "waar is je touw Jess?" dan sprong ze blij op, greep het touw en danste ermee naar je toe als op de eerste dag dat ze het kreeg.

Gasten van het terras hebben laatst bedacht dat zo'n voorbeeldige vreugde, zo blij kunnen zijn met zo weinig, moet worden beloond. Jess kreeg een stuk stokbrood met américain, of een koek. Hond blij, nieuwe sport, overdag bedelen en 's nachts misselijk zijn. Nu ligt Jess binnen, of buiten aan een lange lijn, net te kort om bij het terras te kunnen. En sinds ze zelf aan een touw zit, vindt ze haar witte speeltouw ineens niet meer zo geweldig.

Vlindertuin

2008-07-23T14:28:00.000-07:00

Vlinders houden van rottend fruit en overrijpe stinkkazen en langs de wandelpaden zijn picknickplekken voor vlinders ingericht. Voor ons zijn er borden bijgezet waarop staat dat we de vlinders niet moeten lastigvallen. Iemand staat bij een rotte banaan te wachten tot er een vlinder langs komt en intussen dwarrelt er ongezien een grote blauwe vlinder om hem heen. Ik ga met camera en flitser op vlinderjacht.

Een ernstig meisje met rood haar in een blauwe jurk snelt voorbij, op zoek naar haar ouders.

Thuis zie ik foto's op mijn scherm van vlinders die hun roltong in de bananenmoes dompelen, maar het zijn geen foto's om te bewaren, zulke plaatjes worden er bij honderden gemaakt en vergeten. Het stille kind dat in een oogwenk in beeld kwam en verdween, dat heb ik gezien.

Kiting Lauwersoog

2008-07-19T14:27:00.000-07:00

Er staat een stevige wind op de dijk en m'n vliegers, bijna twintig jaar oud, doen het prima. Bobby is twaalf en hij vindt het machtig mooi. Zoals mijn dochters destijds, heeft hij snel door hoe het werkt en durft hij alles.

Ik probeer of ik met een punt van mijn vlieger de top van een paal kan raken. De paal staat beneden aan de hoge dijk in het wad. Het lukt, alleen blijft de vlieger hangen. Die ben ik kwijt, zo te zien. Vliegers horen ook kwijt te raken, uiteindelijk. Als je jong bent hoog de verte in, als je ouder bent vlakbij maar onbereikbaar.

Tin Tin cigars & music

2008-07-19T13:41:00.000-07:00

North Sea Jazz op het dak. Tin Tin rookt een sigaar en draait zijn platen. Hij peinst over de volgende plaat, haalt er een uit de hoes en tuurt door de rook van zijn sigaar op het label. Ziet hij aan de groeven of het nummer dat hij zoekt erop staat? Ik klim op een blok beton om hem van dichterbij te kunnen zien. Met zijn vintage kleren lijkt hij uit een oude Amerikaanse gangsterfilm gestapt, de boze politiebaas die het niet slecht bedoelt.

Iemand trekt aan mijn broekspijp. Dansen! Roept de jongen. Hij is de ideale gast van elke DJ, want hij begint te dansen zodra de muziek klinkt en hij sleept de mensen om zich heen mee. Een ogenblik later dansen we, met elkaar en met anderen. Hij neemt af en toe mijn camera over om zelf ook foto's te maken en dan krijg ik 'm weer maar wijst hij aan van wie hij foto's wil. Hij loopt op een lang blond meisje af, neemt haar hoofd in zijn slanke pianohanden en streelt haar. Ze zijn vreemden voor elkaar maar hij doet het spontaan en zonder haar te 'grijpen', waardoor ze straalt als een model op een fotoshoot. Haar vriendin staat er een beetje beteuterd bij.

De volgende dag eten we samen wat op het terras van A Tavola (Kadijksplein 9). De jeugdige gangmaker van het feest blijkt een erudiete man van tegen de veertig, professioneel kenner van achttiende-eeuwse kunst.

Als David Zee volgende maand weer rookt, schenkt en draait in Rotterdam, gaan we er heen.

Jazz clip

2008-07-19T13:35:00.000-07:00

In een hoek van het North Sea Jazz terrein bekijkt een groep mensen een clip die ze net hebben opgenomen. Wat het is weet ik niet. Ik denk dat er een saxofonist bij heeft meegespeeld. Hij hoeft het zelf niet zo nodig terug te zien. De anderen wel.

BookCrossing LUX

2008-07-06T01:05:00.000-07:00

De een verzamelt boeken, de ander maakt er een sport van ze door te geven. Gisteren kwam een groep boekenvrienden bij elkaar op 'n zonnig plein in Nijmegen waar stapels boeken op de tafels lagen, met een paar clubsandwiches en chocolade-frambozenpunten ertussen. Ik liet wat boeken achter, nam er een mee (Gerben Hellinga's "Oog om oog") en kreeg er een mee, "De verdwenen Jozef" van Elizabeth George, om op de terugweg bij een bookcrosser in Ede in de bus te gooien.

Maneater

2008-07-04T15:36:00.000-07:00

Nelly Furtado live in het Westerpark. De fans moeten er even inkomen maar dan gaan er een paar in polonaise over het festivalterrein. Vader en moeder dansen met hun zoon. En als Nelly met haar handen boven haar hoofd klapt, doet bijna iedereen mee.
Overmorgen staat ze in Boekarest.

Bookcrossing Studio K

2008-07-01T10:40:00.000-07:00

Studio K ligt er loom bij in de zon. Binnen is er een club, theater, bioscoop en concertzaal, buiten genieten de gasten van hun koffie alsof het vakantie is. Naast de bar is er een gratis meeneem-bibliotheek waar ik een bundel Kronkels van Simon Carmiggelt neerleg, voor wie het wil lezen en doorgeven. In 2002 was ik een poosje heel druk met het op die manier 'loslaten' van boeken, nu is het nog steeds een manier om een boek door te geven zonder te hoeven weten aan wie.

Zwijg-verzameling

2008-07-01T10:12:00.000-07:00

Doron Solomons' video-installatie "My collected silences" uit 1996 is opgesteld aan de smalle kanten van de leestafel van de tentoonstelling "Art of the State" in het Joods Historisch Museum. Twee schermen tegenover elkaar met beelden van allerlei mensen, bekend en onbekend, die iets hebben gezegd over "de situatie in Israel" alleen zijn slechts de momenten gebruikt dat ze zwegen of adem haalden om te gaan spreken.

Amit Goren laat zes schermen in een kring verhalen vertellen aan elkaar. Over gedwongen en vrijwillige migratie, oorlog en vervreemding, van Mongoolse nomaden tot Palestijnen en familieverhalen van Goren zelf. Doordat telkens een ander paar schermen ondertiteld zijn, spring je van het ene naar het andere verhaal, raak je ook zelf de draad kwijt en wil je steeds meer zien.

Rookfeest

2008-07-01T01:45:00.000-07:00

Op nu.nl staan foto's van een 'rookfeest' in Den Haag. De laatste avond roken in de kroeg.

Vorige week was er op de radio een interview met een longarts die vertelde dat ze 80% van de tijd bezig is met ziekte door roken. Als die mensen niet rookten, kon ze ander werk gaan doen. Vroeger rookte ze als een ketter, een paar sigaretten voor de werkdag en minstens een pakje na haar dienst, tot ze zwanger werd. Ze heeft met een collega een boek geschreven: Nederland stopt! Met roken

Citaat van Medicalfacts.nl: Longkanker eist jaarlijks 9500 doden en staat daarmee na hart- en vaatziekten op de tweede plaats, op de voet gevolgd door astma en COPD met jaarlijks 6300 doden. Ondanks veel onderzoek en verbeterde technieken zijn de perspectieven voor longpatiënten de laatste 30 jaar nauwelijks verbeterd. "Jaarlijks sterven er in Nederland meer mensen aan longkanker dan aan borstkanker en damkanker bij elkaar," zegt longkankerspecialist Egbert Smit, VU Amsterdam. "Ondanks medicatie is 85% van hen binnen één tot vijf jaar overleden."

De foto's van het 'rokersfeest' met mooie vrouwen die blij nog even zoveel mogelijk roken zijn misschien een bitter gezicht voor vrouwen met kuilen uit hun romp door amputaties. Nu lekker stoer roken en straks hele blogs volschijten met doodsangst?

Intussen vind ik sommige portretten met sigaretten wel erg mooi. Je krijgt dat masculiene effect niet met een strootje tussen de tanden of een afgekloven BIC.

Frankendael

2008-06-30T15:33:00.000-07:00

Een lange bank in park Frankendael vanmiddag.

Terwijl ik de foto bewerkte, geluisterd naar prachtmuziek van Martin Fondse zijn Starvinski Orkestar, op de VPRO site.

Hellehond

2008-06-29T03:06:00.000-07:00

Met bevriende fotografen wandel ik door Dordrecht. Zomaar een stad uitgezocht en maar zien wat we tegenkomen. Achter een hek springt een pup die dolenthousiast is over de aandacht. De flitsers interesseren hem mateloos. Op de foto's ziet hij er bijna vervaarlijk uit.

Gisteren las ik "Hit Parade" uit, een bundel korte verhalen van Lawrence Block. Niet zijn beste. Het leven van de huurmoordenaar Keller kabbelt voort. In een van de verhalen is hij gevraagd een gevaarlijke hond weg te maken. Hij doet het met tegenzin.

In de boeken van Block staan vaak schitterende regels, waarvan ik er een paar heb verzameld.

In "Hit Parade" vond ik er slechts één:

"The excrement made contact with the ventilation system"

Vondelballet

2008-06-27T14:19:00.000-07:00

Dansgroep Krisztina de Châtel in het Vondelpark. Vooraf een presentatie van studenten modern danstheater. Je ziet er vooral aan hoe moeilijk het is om iets te doen dat sterk en expressief is zonder 'energiek' te vervangen door 'erg druk'.

Een van Châtel's solisten draagt een zwarte doek om haar gezicht, waardoor haar gelaat niet afleidt. Een violiste begeleidt haar en pas op het laatst is de hoofddoek af en turen ze stil in elkaars ogen. Een ander richt zich, voorovergebogen, langzaam op en dat is alles wat ze doet, beheerst, met veel beweging binnen dat hele kleine kader.

Het gaat intussen regenen en een deel van het publiek vertrekt. Boven zit een man met een waterdicht blauw doek over zich heen. Z'n vriendinnen zitten onder de tafel. Hij heeft de programmabrochures op het hout boven hun hoofden gelegd, zodat ze het droog houden.

NTG in Purmerend

2008-06-26T23:44:00.000-07:00

Gisteren een dag van de NTG, dit keer in Purmerend. Lezingen, o.a. over de manieren waarop in verschillende landen en talen brieven worden vormgegeven. En over Luatex, een nieuwe versie van TeX waarbij gebruik wordt gemaakt van programmeertaal Lua. Lua wordt ook in Adobe Photosop Lightroom gebruikt. 't Is snel, past makkelijk om toepassingen en voor die toepassingen kunnen makkelijk uitbreidingen worden geschreven.

IJazz

2008-06-21T00:30:00.001-07:00

Op het dek van de oude marinezeilboot Pollux opende Quincey het IJazz festival. Benedendeks speelden Jan Menu en John Engels op volle kracht en, telkens wanneer de elektriciteit uitviel, prachtig akoestisch. Op het drijvende hoofdpodium maakte Hans Dulfer geweldig veel kabaal en onder een wit puntig tentdoek stond het bomvol fans van Room Eleven. De poffertjesbakker was vroeger ook muzikant, maar zijn storyville groep moest ermee ophouden toen diskjockeys het vertier overnamen. Jammer, maar aan de andere kant, "sjouwen met de bekkens, trapje op, trapje af..."

Het hele weekeinde: IJjazz.nl

(Zie ook de aanvulling door Vangarmen in de comments)

Goldfinger / Vingerpinnen

2008-06-17T05:11:00.000-07:00

Er staat een goudkleurige Mercedes voor de deur te pronken. Van wie zou die zijn? Ik ben benieuwd naar het verhaal over de aanschaf. Een moeder komt thuis, ziet een gouden wagen voor haar deur staan, vindt de contactsleutels op haar deurmat en een kaartje erbij van een man die ze nog niet zo lang kent...

Een 'Goldfinger' wagen.

Je vingertop is de credit card van de toekomst: Albert Heijn kijkt of je voortaan kunt betalen met je vingerafdruk.

Wat wordt de evenknie van de gold card om te laten zien dat je meer geld op je vingertop hebt dan een ander?

Niet verder vertellen

2008-06-15T09:12:00.000-07:00

Niet verder vertellen, een installatie van Guadalupe, Annemarie Vink en Mirjam Berloth in de binnentuin van de van Kinsbergenstraat, Amsterdam

Roeien

2008-06-13T05:14:00.000-07:00

In de sluis aan het begin van de Kostverlorenvaart zitten twee roeiers in hun skiff, pal achter een vrachtschip. De sluisdeuren openen en het vrachtschip geeft gas. De roeiers blijven overeind in de turbulentie en zijn met een paar slagen weg.

Catharina 3

2008-06-12T14:44:00.000-07:00

Vanmiddag voer ik een eind mee over de Kostverlorenvaart met het schip Catharina 3, of eigenlijk drie schepen in een: Het voorste schip vaart achteruit en trekt een gigantisch ponton mee waarop hoge betonnen T-balken van straatlengte werden vervoerd met daar achteraan een hoge duwboot. Met z'n drieën als een stuk.

De combinatie is tegen de 12 meter breed en bij sommige bruggen is er dan 75 cm te verdelen, links en rechts tussen schip en kade. Ongelooflijk hoe de schippers samen (een vooraan, een achteraan, ze kunnen mekaar niet zien) de boel al honderden meters vóór de versmalling van een brug de boel hebben opgelijnd. Oude telefoonhoorns hangen als microfoon, door luidsprekers horen ze elkaar. Tot op het laatst worden correcties doorgegeven, van voor naar achter, en door de mannen die aan weerszijden op het ponton staan. Twee vingers van de rechterhand bedienen een kleine pen voor het roer, de vingertoppen van de andere hand handles voor twee motoren. Kleine bewegingen, grote kracht.

Langs de kade en voor de ramen van de huizen overal kijkers. Mensen die zwaaien.

Veel foto's gemaakt. Een van de jongens op het ponton schoot wat met mijn camera toen ik op het achterste schip was. Een van zijn foto's is een plaat waarvan ik wilde dat ik 'm had gemaakt.

Meer foto's staan tijdelijk op kostverlorenvaart

Goed plan

2008-05-28T02:31:00.000-07:00

Een spam mail is tussen het filter door geglipt. Een Rus wil me iets verkopen, maar wát, dat is me een raadsel. Of het is een mail met nonsens om te testen welke adressen nog werken, zodat een opgeschoond bestand kan worden doorverkocht. Een regel Russische tekens en een e-mailadres. De tekening die erbij zit fascineert me. Wie heeft 'm gemaakt, waar komt-ie vandaan, waar gaat het over? Een zendmast? Iemand heeft ergens goed over nagedacht, een plan gemaakt.

Een goed plan, lijkt me.